Monthly Archives: Δεκέμβριος 2013

Το σχολείο την εποχή της κρίσης: Εκδημοκρατισμός και κρίση στην ελληνική εκπαίδευση

AΡΧΕΙΟ ΕΝΘΕΜΑΤΩΝ 2010- 8.5.2016

της Νέλλης Ασκούνη

 Το ερώτημα τι πολίτες διαμορφώνει το σχολείο δεν περιορίζεται σε ζητήματα πολιτικής διαπαιδαγώγησης ή ιδεολογικών επιλογών. Η εκπαίδευση διαμορφώνει πολιτικά υποκείμενα, όχι μόνο ως θεσμός κοινωνικοποίησης, αλλά ταυτόχρονα ως μηχανισμός κατανομής των ατόμων στο πλαίσιο του καταμερισμού εργασίας. Έτσι, η συζήτηση για το τι πολίτες φτιάχνει το σχολείο αναγκαστικά εμπεριέχει το ερώτημα τι δυνατότητες κοινωνικής ένταξης και κινητικότητας προσφέρει και σε ποιους – με άλλα λόγια, πώς συνδέεται με την κοινωνική και οικονομική δομή.

Θα περιοριστώ σε μερικά ερωτήματα, ξεκινώντας από τη διαπίστωση ότι το ελληνικό σχολείο βρίσκεται σε κρίση αρκετό διάστημα πριν ξεκινήσει η σημερινή κρίση. Η ελληνική κοινωνία δεν είναι ευχαριστημένη με το σχολείο της, οι μαθητές δεν φαίνεται να βρίσκουν νόημα στην εκπαίδευση, οι γονείς διαμαρτύρονται γιατί τα παιδιά τους δεν μαθαίνουν γράμματα και οι εκπαιδευτικοί για τις κακές συνθήκες και το επίπεδο που πέφτει. Πώς φτάσαμε σε αυτή την ευρύτερη απαξίωση και αποδυνάμωση…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.847 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική

8 τρόποι για να ξεκλειδώσετε τη δύναμη του διαδραστικού πίνακά σας

Οι διαδραστικοί πίνακες έχουν μπει τα τελευταία χρόνια για τα καλά στην εκπαιδευτική μας καθημερινότητα. Το post αναφέρει 8 στρατηγικές για να χρησιμοποιήσουμε τον διαδραστικό μέσα στην τάξη. Οι στρατηγικές μοιάζουν με μία πρώτη ματιά αντιφατικοί. Άλλες υποστηρίζουν τις δυνατότητες του διαδραστικού για την συνεργατική μάθηση και άλλες μας προτρέπουμε να τον κλείσουμε αν θέλουμε να εργαστούμε συνεργατικά.
Αυτή όμως η αντίφαση δεν ξεπερνιέται με το να πούμε απλώς πως ο διαδραστικός είναι εργαλείο και η χρήση του εξαρτάται από τον εκπαιδευτικό. Και αυτό διότι υπάρχει πάντα μία διαλεκτική σχέση του εργαλείου τόσο με το χέρι όσο και με το έργο…

Ars Longa Vita Brevis

Βασικά: Αλλάξτε του τα φώτα!

Είναι ένα εργαλείο και τίποτα περισσότερο.

Δημιουργείστε όλες εκείνες τις προϋποθέσεις που θα αναδείξετε  τη μάθηση. Αυτό έχουμε ανάγκη. Αξιοποιείστε το Ψηφιακό σχολείο.  Βρείτε άλλους εκπαιδευτικούς με παρόμοιες αναζητήσεις και δημιουργήστε  συνεργασίες. Τα καλύτερα project  τα στήσαμε με συναδέλφους που βρίσκονταν μακριά αλλά συμφωνούμε στις διδακτικές προσεγγίσεις και κυρίως έχουμε παρόμοιες απόψεις, φιλοσοφικές, πολιτικές και παιδαγωγικές. 

Ο διαδραστικός πίνακας πολύ εύκολα μπορεί να γίνει ένα εργαλείο που να διαιωνίζει την αυθεντία. Πώς θα τον αξιοποιήσεις είναι στο χέρι σου. Τελικά ας μην κοροϊδεύομαστε απαιτεί πολλή εργασία όπως να μάθεις καλά κάποιο λογισμικό και μετά να αφιερώσεις χρόνο να δημιουργήσεις το δικό σου υλικό ανάλογα με τις απαιτήσεις της τάξη σου. Και κυρίως εμπλέξτε τους μαθητές σας.

Και σκεφτείτε την 7η «εντολή»: Κλείστε τον!

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Σχολιάστε

Filed under Διδασκαλία

Ο Ακίρα Κουροσάβα, οι δάσκαλοι και η σύγχρονη εκπαίδευση

«Χωρίς εσάς, χωρίς το στοργικό σας χέρι που απλώσατε στο μικρό φτωχό παιδί που ήμουν, χωρίς τη διδασκαλία και το παράδειγμά σας, τίποτα απ’ όλα αυτά δε θα ‘χε συμβεί».

Απόσπασμα από το γράμμα του Αλμπέρ Καμύ προς το δάσκαλό του Ζερμέν, αμέσως μετά το Νόμπελ λογοτεχνίας.

Stray Dog (Nora inu) dir. Akira Kurosawa. 1949, Japan.

Η σκηνοθετική δυναμική του Κουροσάβα κρίνεται υπεράνω συζητήσεων. Καταδεικνύεται ολοφάνερα από τη θρυλική κινηματογραφική του πορεία, που όχι μόνο σάρωσε τα βραβεία – Όσκαρ με το Ρασομόν, Όσκαρ με το Ουζαλά, Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία με το Ρασομόν, βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου με το Μυστικό Φρούριο, ειδικό βραβείο στη Βενετία με τους 7 Σαμουράι, Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες με το Καγκεμούσα, Χρυσό βραβείο στη Μόσχα με το Ουζαλά – αλλά έμεινε στην ιστορία του κινηματογράφου ως στίγμα ποιητικής – δοκιμιακής έκφανσης της εικόνας. Γιατί δεν παραθέτει απλώς εικόνες που διαδέχονται η μια την άλλη στο πλαίσιο της καταγραφής μιας ιστορίας, αλλά πλάθει πορτρέτα που αποτελούν μια ολόκληρη ιστορία από μόνα τους. Η οργή, η χαρά, το μεγαλείο της φύσης, η σοφία της σιωπής, η εξουσία, η βία, ο έρωτας, ο θάνατος, η ανθρώπινη ασυνεννοησία, με δυο λόγια η βαθύτερη αναζήτηση του ανθρώπου, σχηματοποιούνται ως αδιάλειπτη καλλιτεχνική οπτική αποθεώνοντας το συναίσθημα της εικόνας. Γιατί η εικόνα δεν αφορά την ψυχρή αποτύπωση μιας κάμερας, αλλά τη συναισθηματική ένταση του καλλιτέχνη, που οφείλει να γίνει ορατή. Κι εδώ ακριβώς είναι το σημείο όπου η εικόνα μετατρέπεται σε τέχνη, είναι δηλαδή το πεδίο βολής του Κουροσάβα, που μετουσιώνει την εικόνα σε αισθητικό κριτήριο και διαρκή επικοινωνιακή τακτική. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική

Οι εκπαιδευτικοί ως διανοούμενοι της κοινωνικής αλλαγής

 Δύο λόγια για το κείμενο του Henry Giroux… 

Το κείμενο του Henry Giroux γράφτηκε το 1984 και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Social Education. Εκδόθηκε ξανά στο βιβλίο Teachers as IntellectualsToward a Critical Pedagogy of Learning (1988) με εισαγωγή του Paulo Freire και πρόλογο του Peter McLaren. Το κεντρικό ζήτημα που θίγει είναι πως οι άνωθεν επιβαλλόμενες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις περιορίζουν τον εκπαιδευτικό σε απλό διεκπεραιωτή εντολών και εφαρμοστή εγκυκλίων περιορίζοντας τον επαγγελματισμό του και τη δυνατότητα του να λειτουργήσει ως διανοούμενος στο σχολείο με σκοπό την κοινωνική αλλαγή. Είναι ένα κείμενο με πολλαπλή αξία καθώς αναλύει τις αλλαγές που έχουν επέλθει στην εργασία του εκπαιδευτικού, προσπαθώντας παράλληλα να δώσει μια εναλλακτική προοπτική. Συνέχεια

Σχολιάστε

by | 12/12/2013 · 18:07

Γιατί άλλαξα γνώμη της Ravitch Diane

ΗΠΑ : Η αποτυχία της σχολικής αξιολόγησης

Όταν το 1991 ανέλαβα καθήκοντα υφυπουργού Παιδείας στην κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους πατρός, δεν είχα κάποια κατασταλαγμένη άποψη για το ζήτημα της « ελεύθερης επιλογής » στην εκπαίδευση ή για το πώς θα καταστούν οι εκπαιδευτικοί « περισσότερο υπεύθυνοι ». Όμως, όταν δύο χρόνια αργότερα εγκατέλειψα την κυβέρνηση, υποστήριζα την αρχή της αμοιβής του εκπαιδευτικού ανάλογα με την αξία του : θεωρούσα ότι οι εκπαιδευτικοί των οποίων οι μαθητές επιτύγχαναν καλύτερα αποτελέσματα έπρεπε να αμείβονται καλύτερα από τους υπόλοιπους. Υποστήριζα, επίσης, τη γενίκευση των τεστ αξιολόγησης τα οποία μου φαίνονταν χρήσιμα, ούτως ώστε να εντοπίζουμε με ακρίβεια ποια σχολεία χρειάζονταν συμπληρωματική βοήθεια. Έτσι, εξέφρασα τον ενθουσιασμό μου όταν, το 2001, το Κογκρέσο ψήφισε έναν νόμο προς αυτήν την κατεύθυνση, τον νόμο NCLB (« Νο Child Left Behind », « Κανένα παιδί δεν θα εγκαταλειφθεί στην τύχη του »), και όταν στη συνέχεια, το 2002, ο πρόεδρος Μπους τον έθεσε σε ισχύ με την υπογραφή του.

Σήμερα, παρατηρώντας τις χειροπιαστές επιπτώσεις της συγκεκριμένης πολιτικής, έχω αλλάξει γνώμη, θεωρώ, πλέον, ότι η ποιότητα της εκπαίδευσης που λαμβάνουν τα παιδιά έχει μεγαλύτερη σημασία από τα προβλήματα διαχείρισης, οργάνωσης ή αξιολόγησης των σχολικών μονάδων. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική

Teachers Were Never The Problem

Ένα ενδιαφέρον άρθρο για την σημασία της φτώχειας στην σχολική αποτυχία.
Το άρθρο βασιζόμενο σε έρευνα του Southern Education Foundation δείχνει την αντανάκλαση των κοινωνικών ανισοτήτων στην εκπαίδευση
και αντίστοιχα την αδυναμία του επιχειρήματος πως για την σχολική αποτυχία ευθύνεται αποκλειστικά ο εκπαιδευτικός
 
Poverty still lies at the root of the U.S. ‘education crisis.’

BY DAVID SIROTA

Social science research over the last few decades has shown that two thirds of student achievement is a product of out-of-school factors – and among the most powerful of those is economic status.
Google the phrase “education crisis” and you’ll be hit with a glut of articles, blog posts and think tank reports claiming the entire American school system is facing an emergency. Much of this agitprop additionally asserts that teachers unions are the primary cause of the alleged problem. Not surprisingly, the fabulists pushing these narratives are often backed by anti-public school conservatives and anti-union plutocrats. But a little-noticed study released last week provides yet more confirmation that neither the “education crisis” meme or the “evil teachers’ union” narrative is accurate. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική

Πλευρές της ιστορίας της μεθόδου project του Γ.Γρόλιου

Τα τελευταία χρόνια, μετά τις πρωτοβουλίες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για την πιλοτική εφαρμογή της ευέλικτης ζώνης και του ολοήμερου σχολείου, η μέθοδος project ξεπέρασε τα όρια της περιβαλλοντικής αγωγής όπου κυρίως εφαρμοζόταν στην Ελλάδα. Τοποθετείται, πλέον, στο κέντρο της ρητορικής κρατικών εγχειρημάτων που επαγγέλλονται την ανανέωση των διδακτικών πρακτικών και τον εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης[1].

Η εισαγωγή της μεθόδου project δίνει δυνατότητες για μια ουσιαστική συζήτηση σχετικά με το παρόν και το μέλλον του ελληνικού σχολείου. Συμβάλλει σε αλλαγές του; Ποιες είναι αυτές οι αλλαγές και σε ποιες γενικότερες κοινωνικοπολιτικές στρατηγικές εντάσσονται; Υπάρχει μόνο μία προσέγγιση της μεθόδου και, αν όχι, ποιες προσεγγίσεις της αντιστοιχούν σε ποιες στρατηγικές;

Στο κείμενο που ακολουθεί δεν δίνεται απάντηση σε κάποιο από τα προηγούμενα ερωτήματα. Στόχος της συγγραφής του είναι να αποτελέσει μια συμβολή στη συγκρότηση προϋποθέσεων της πληρέστερης συζήτησής τους, η οποία είναι αναγκαίο να στηρίζεται σε συμπεράσματα που προκύπτουν από την ανάλυση πλευρών της ιστορίας της μεθόδου project.

Συγκεκριμένα, μελετά ζητήματα που αφορούν την προέλευση της μεθόδου, την καθιέρωσή της στην Παιδαγωγική με το περίφημο άρθρο του Kilpatrick The Project Method (1918) και μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στο Teachers College του Columbia University of New York τρία χρόνια αργότερα. Με αυτόν τον τρόπο συγκροτεί προϋποθέσεις για την κατανόηση της ιστορίας της μεθόδου project, η οποία είναι χρήσιμη για την προσέγγιση των προοπτικών της εφαρμογής της στην παρούσα συγκυρία. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Παιδαγωγικη θεωρια