Monthly Archives: Ιουλίου 2014

Ηλικία εισόδου στο σχολείο: τα ερευνητικά δεδομένα

Σε συνέχεια προηγούμενης ανάρτησης για την σχολική ετοιμότητα και το αίτημα των εκπαιδευτικών στην Βρετανία να ξεκινούν τα παιδιά το σχολείο στην ηλικία των 7 ετών, μεταφράζουμε ένα κείμενο του David Whitebread το οποίο συγκεφαλαιώνει τις έρευνες που δείχνουν τα πλεονεκτήματα μίας μη-τυπικής, παιγνιώδους εκπαίδευσης στην πρώιμη ηλικία για την ανάπτυξη των παιδιών.


Νωρίτερα αυτό το μήνα, η καμπάνια του «Πάρα Πολύ, Πολύ Νωρίς» έγινε πρωτοσέλιδο λόγω ενός γράμματος που ζητούσε αλλαγή της ηλικίας που τα παιδιά ξεκινούν την τυπική εκπαίδευση στα σχολεία. Εδώ, ένας από τους υπογράφοντες και ερευνητής του Cambridge, David Whitebread, από την παιδαγωγική Σχολή του πανεπιστημίου, εξηγεί γιατί τα παιδιά ίσως χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να αναπτυχθούν πριν ξεκινήσει πραγματικά η επίσημη εκπαίδευση τους.

Για το συμφέρον των ακαδημαϊκών επιδόσεων των παιδιών και της συναισθηματικής τους ευημερίας, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου πρέπει να πάρει στα σοβαρά αυτά τα ευρήματα. ~David Whitebread

Στην Αγγλία τα παιδιά ξεκινούν τώρα την επίσημα εκπαίδευση και την τυπική διδασκαλία ανάγνωσης και αριθμητικής από την ηλικία των τεσσάρων. Ένα πρόσφατο γράμμα, υπογεγγραμμένο από περίπου 130 ειδικούς της προσχολικής εκπαίδευσης, συμπεριλαμβανομένου και εμένα, και δημοσιευμένο στην Daily Telegraph (11 Σεπτεμβρίου 2013), υποστήριζε την επέκταση της ανεπίσημης, προσχολικής και βασισμένης στο παιχνίδι φροντίδας και την καθυστέρηση της έναρξης της επίσημης εκπαίδευσης στην Αγγλία από την τρέχουσα έναρξη στην ηλικία των εφτά (σε εναρμονισμό με άλλες ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονται επί του παρόντος σε υψηλότερα επίπεδα ακαδημαϊκής επιτυχίας και παιδικής ευημερίας). Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική

Αφήνετε τα παιδιά σας να πλήττουν;

iphigeneia panetsou

variemai

Οι γενιές του ’60 και του ‘70 έχουμε βιώσει την πλήξη στο πετσί μας, όταν ήμαστε παιδιά. Ιδίως τα καλοκαίρια, όταν το απομεσήμερο οι γονείς επέβαλαν σιωπητήριο σε όλα τα σπίτια και οι δρόμοι καμίνια, ήμασταν φυλακισμένοι στα δωμάτια μας και ο χρόνος κυλούσε βασανιστικά αργά. «Βρείτε κάτι να κάνετε ήσυχα» μας έλεγαν και ήταν διαταγή.

Η ανία είναι ένα λεπτό θέμα. Σε προκαλεί να κάνεις κάτι αλλά δεν γνωρίζεις ούτε τι ακριβώς, ούτε πώς. Νοιώθεις νευρικότητα και λίγο φόβο. Μοιάζει επικίνδυνο και αιώνιο. Σαν να πρόκειται να σου κατασπαράξει όλο τον χρόνο και να καταλήξεις να περάσεις μια άδεια και κενή νοήματος ημέρα.

Στο τέλος δεν είχαμε άλλη επιλογή.  Φτιάχναμε Legos, χτίζαμε σπίτια με τραπουλόχαρτα, ζωγραφίζαμε, αναγκαζόμαστε να ξεκινήσουμε ένα βιβλίο για να μην τρελαθούμε κοιτάζοντας το ρολόι, παίζαμε φανταστικές ιστορίες και σε λίγη ώρα η βαρεμάρα είχε διαλυθεί σαν ατμός στον πρωινό ήλιο, καθώς εμείς παραδινόμαστε στην έξαψη…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 553 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική

Η δυστοπία του PISA: «Γιατί όλοι μου λένε να γίνω γιατρός;»*

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο της Νατάσας Μερκούρη ως συνέχεια της ανάρτησης Το σχολείο του αύριο – Μία ανάγκη του σήμερα.

 

Στις 6 Μαρτίου 2014, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση προκάλεσε δημόσια συζήτηση με τίτλο «Το σχολείο του αύριο –μια ανάγκη του σήμερα» και προσκεκλημένους τον Φινλανδό καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του  Harvard, Pasi Sahlberg, και τον ομότιμο καθηγητή Παιδαγωγικής από το  Α.Π.Θ. Γιώργο Τσιάκαλο. Στη συζήτηση συμμετείχα προσωπικά με σύντομη τοποθέτηση. Συντονίστρια ήταν η Χριστίνα Κουλούρη, καθηγήτρια Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Ακούστηκαν περιγραφές και ερμηνείες για τα λιγότερο ή περισσότερο επιτυχημένα εκπαιδευτικά συστήματα στον δυτικό κόσμο και τα μοντέλα που ακολουθούν διάφορες χώρες. Θα εστιάσω εδώ στην αναφορά του Sahlberg στο GERM (Global Education Reform Model), μια παγκόσμια τυποποιημένη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, η οποία ξεκίνησε στην Αγγλία και υιοθετείται αλλεπάλληλα χώρες σε όλο τον κόσμο. Βασικές της αρχές είναι ο ανταγωνισμός και οι υψηλές ακαδημαϊκές επιδόσεις. Και τέλος, αυτό που είναι καλό για μένα, δηλαδή το εκπαιδευτικό σύστημα που -νομίζω ότι- θα κάνει καλύτερο τον μαθητή, τον μελλοντικό εργαζόμενο, τη χώρα, χωρίς σε αυτό να διακρίνεται ίχνος συλλογικού πνεύματος, συνεργασίας και αλληλεγγύης των χωρών. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική

Ο ιστορικός χρόνος στην διδασκαλία της ιστορίας

Το μάθημα της Ιστορίας είναι ίσως η μεγαλύτερη κατάρα για τους μαθητές και μάλλον για τους περισσότερους εκπαιδευτικούς. Πολύ σπάνια θα συναντήσεις κάποιον μαθητή που γοητεύεται από το περιεχόμενο του μαθήματος. Τα παιδιά δεν αποκτούν ιστορικές γνώσεις ούτε δεξιότητες, ενώ καλλιεργείται συστηματικά η αδιαφορία ή και το μίσος για το μάθημα της Ιστορίας. Για αυτήν την κατάσταση έχουν διατυπωθεί διάφορες κριτικές: Τα βιβλία είναι γραμμένα σε μία δύσκολη γλώσσα με πολλές άγνωστες λέξεις. Οι πληροφορίες είναι πολλές και ανούσιες.

Αν και οι κριτικές αυτές είναι βάσιμες και δίκαιες δεν αγγίζουν, κατά τη γνώμη μου, τον πυρήνα του ζητήματος. Και ο πυρήνας του προβλήματος είναι επιστημολογικός. Είναι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον ιστορικό χρόνο. Στα διδακτικά εγχειρίδια και στις διδακτικές μας πρακτικές κυριαρχεί η ιστορικιστική αντίληψη ενός ομοιογενούς και κενού ιστορικού χρόνου. Το παρελθόν είναι ένδοξο, αλλά νεκρό, χωρίς καμία σύνδεση με το παρόν. Τα ιστορικά γεγονότα ανασυγκροτούνται και αφηγούνται χωρίς αναφορά στο σήμερα, αλλά αυτά κάθε αυτά. Ο ιστορικός χρόνος είναι ένα κενό διάστημα που μπορεί να γεμίσει με ιστορίες, με παραμυθίες. Αυτές οι ιστορίες μπορούν να αφηγηθούν λιγότερο ή περισσότερο συναρπαστικά, αλλά είναι πάντα σκέτες παραμυθίες. Ξεκινούν με το Μία φορά και έναν καιρό… Η ιστορία χάνει την ποιότητα της, την επικαιρότητα της με το σήμερα. Ποσοτικοποιείται και έτσι το μόνο που μετράει είναι να κοπεί σε αιώνες και περιόδους. Συνέχεια

3 Σχόλια

Filed under Διδασκαλία, Φιλοσοφία της Παιδείας

Ο λάθος τρόπος να διδάσκουμε γραμματική

Boston Public Library/Wikimedia Commons

Αυτό το εύρημα – επιβεβαιωμένο το 1984, το 2007 και το 2012 μέσα από αναλύσεις 250 και πλέον ερευνών – ισχύει για  τους μαθητές όλων των ηλικιών από το δημοτικό σχολείο μέχρι το πανεπιστήμιο. Μία έρευνα που χαίρει εκτίμησης, παραδείγματος χάρη, παρακολούθησε τρεις ομάδες μαθητών από την Γ’ γυμνασίου έως την Β’ λυκείου. Η μία ομάδα παρακολουθούσε παραδοσιακά μαθήματα βασισμένα στους κανόνες, η δεύτερη έλαβε μία εναλλακτική προσέγγιση στην διδασκαλία της γραμματικής και η τρίτη δεν έλαβε κανένα μάθημα γραμματικής, παρά μόνο λογοτεχνία και δημιουργική γραφή. Το αποτέλεσμα: δεν υπήρξε καμία σημαντική διαφορά ανάμεσα στις τρεις ομάδες, εκτός του οτι και οι δύο ομάδες γραμματικής εξεδήλωσαν μία ισχυρή αντιπάθεια για τα αγγλικά.

Υπάρχει ένα πραγματικό κόστος όταν αγνοούμε τέτοια ευρήματα. Στην δική μου δουλειά με ενήλικες που εγκατέλειψαν το σχολείο χωρίς να αποκτήσουν πτυχίο πανεπιστημίου συναντώ ξανά και ξανά άτομα να οτι διορθώνουν υπερβολικά τον εαυτό τους από τη στιγμή που ξεκινούν να γράψουν. Αναφέρουν σκέψεις, όπως «Είναι αυτό σωστό; Και αυτό;» και «Ω, Θεέ μου αν γράψω κάποια σύντμηση θα πατώσω». Επικεντρωμένοι στο να είναι σωστοί, ποτέ δεν στον εαυτό τους μία ευκαιρία να εξερευνήσουν τις ιδέες τους ή τρόπους να εκφράσουν αυτές τις ιδέες. Το σημαντικό είναι ότι αυτή η, μερικές φορές, εξουθενωτική εμμονή στους «κανόνες» συναντάται τόσο σε μαθητές που παρακολουθούσαν ελίτ ιδιωτικά ινστιτούτα όπως επίσης και σε αυτούς που φοιτούσαν σε φτωχά σε υποδομές δημόσια σχολεία.

Πρέπει να διδάξουμε τους μαθητές να γράφουν γραμματικώς ορθά αφήνοντας τους να γράφουν.

Αυτοί οι μαθητές είναι θύματα της λανθασμένης πεποίθησης πως τα μαθήματα της γραμματικής πρέπει να προηγούνται του γραπτού λόγου, παρά ότι η γραμματική είναι κάτι που μαθαίνεται καλύτερα μέσω του γραπτού λόγου. Διαπίστωσα από πρώτο χέρι το υψηλό κόστος αυτού του φαινομένου στο Community College όπου δίδασκα γραπτό λόγο για 8 χρόνια (σημ. μετ.: δημόσιο διετές ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης. Μετά την ολοκλήρωση του οι απόφοιτοι μπορούν να εισαχθούν σε πανεπιστήμιο ή να στην αγορά εργασίας. βλ. community colleges in wikipedia), σε ένα ίδρυμα όπου πάνω από το 90% των σπουδαστών αποτυγχάνουν να ολοκληρώσουν ένα διετές πρόγραμμα μέσα σε τρία χρόνια. (Ο εθνικός μέσος όρος είναι μόνο ελάχιστα καλύτερος, περίπου στο 80%). Ένας βασικός λόγος για αυτό είναι ότι οι τάξεις που απαιτούν ανάπτυξη του γραπτού λόγου επικεντρώνονται στην παραδοσιακή διδασκαλία της γραμματικής. Διαπίστωσα, ξανά και ξανά, την απαγοήτευση να παίρνει την θέση της φιλοδοξίας. Σε αυτό το σύστημα 7 κολλεγίων, ένα περίπου 80% των μαθητών εξετάζονται σε τέτοια μαθημάτα περνώντας πάνω από ένα χρόνο οριν καν τους ζητηθεί να γράψουν περισσότερο από μία παράγραφο.  Σε εθνικό επίπεδο, οι μισοί και πλέον μαθητές πανεπιστημίων και κολλεγίων εγκατελείπουν σε εισαγωγικά μαθήματα πριν ακόμα προχωρήσουν. Ουσιαστικά εγκαταλείπουν πριν ξεκινήσουν καν.

Ευτυχώς, υπάρχουν λύσεις. Όπως διδάσκουμε τα παιδιά να κάνουν ποδήλατο βάζοντας τους πάνω σε ένα ποδήλατο, πρέπει να διδάξουμε τους μαθητές να γράφουν γραμματικώς σωστά με το να τους αφήνουμε να γράφουν. Μόλις οι μαθητές βάλουν ιδέες για τις οποίες ενδιαφέρονται πάνω στην σελίδα, είναι έτοιμοι για διδασκαλία -συμπεριλαμβανομένης και της γραμματικής- διδασκαλίας που θα τους βοηθήσει να επικοινωνήσουν αυτές τις ιδέες. Γνωρίζουμε πως η διδασκαλία της γραμματικής που λειτουργεί περιλαμβάνει διδασκαλία στρατηγικών για διόρθωση και επεξεργασία κειμένου, παρέχοντας στοχευμένα μαθήματα πάνω σε προβλήματα, τα οποία οι μαθητές άμεσα εφαρμόζουν στα δικά τους γραπτά και βάζοντας τους να παίζουν με προτάσεις, όπως με τα Lego, συνδυάζοντας βασικές προτάσεις σε πιο περίπλοκες. Συχνά και προς έκπληξη όλων, χρειάζεται λίγη τυπική διδασκαλία γραμματικής. Η ερευνήτρια Marcia Hurlow έδειξε πως πολλά λάθη «εξαφανίζονται» από τα γραπτά των μαθητών, όταν αυτοί επικεντρώνονται στις ιδέες τους και σταματούν «να προσπαθούν να γράψουν σωστά».

Επίσης, υπάρχει ένα μακροπρόθεσμο και κρυφό τίμημα του να έχεις γενιές μαθητών που συνδέουν το γράψιμο αποκλειστικά και μόνο με την ορθότητα. Αναπόφευκτα, όταν οι άνθρωποι μαθαίνουν πως διδάσκω γραπτό λόγο, κάνουν τις «γραμματικές τους εξομολογήσεις». Μου λένε με ντροπή πως «ποτέ δεν έμαθαν πραγματικά γραμματική» και δυστυχώς, αποδεικνύεται συχνά πως αποφεύγουν να γράψουν. Έχω πάρει συνέντευξη από ένα διευθυντικό στέλεχος που κλειδωνόταν στο γραφείο της και φώναζε τον γιό της όταν έπρεπε να γράψει κάποια αναφορά. ΌΠως επίσης και από γονείς οι οποίοι περιέγραψαν πως έγραφαν τις εργασίες του παιδιού τους, διότι αυτό παρέλυε από το άγχος του γραψίματος. Υπήρξαν ακόμα άνθρωποι που μου είπαν πως άφησαν επαγγελματικές ευκαιρίες, επειδή απαιτούσαν γραπτό λόγο.

Τα σχολεία που έχουν  αλλάξει την παραδοσιακή «αυτοτελή» γραμματική με τη διδασκαλία γραμματικής μέσω του γραπτού λόγου προσφέρουν απτές αποδείξεις ότι τέτοιες προσεγγίσεις αποδίδουν. Έχουν περισσότερους μαθητές και πιο γρήγορα σε μαθήματα κολλεγίου απ’ ότι πριν ήταν πιθανό. Ένα από αυτά είναι ένα πρόγραμμα στην πολιτεία της Αριζόνα στο οποίο οι μαθητές που εξετάζονται στη δεξιότητα του γραπτού λόγου πριν το επίπεδο του κολλεγίου ξεκινούν αμέσως να γράφουν δοκίμια για το κολλέγιο. Περισσότεροι από το 88% αυτών των μαθητών περνούν το επίπεδο του αρχαρίου στα αγλλικά -ένα ποσοστό που είναι υψηλότερο από αυτό των μαθητών που εισάγονται στο πανεπιστήμιο προερχόμενοι από το επίπεδο του κολλεγίου. Στο Community College της Βαλτιμόρης ένα πρόγραμμα στο οποίο αρχάριοι στο γραπτό λόγο μαθητές δέχονται πρόσθετη στήριξη ενώ παρακολουθούν μαθήματα γραπτού λόγου σε επίπεδο κολλεγίου έχει μειώσει τον χρόνο που περνούν σε εισαγωγικά μαθήματα ενώ έχει διπλασίασει τον αριθμό αυτών που περνούν το μάθημα της έκθεσης. Περισσότερα από 60 κολλέγια και πανεπιστήμια πειραματίζονται τώρα με προγράμματα αυτής της προσέγγισης.

Το 1984, ο George Hillocks ένας φημισμένος καθηγητής Αγγλικών και Παιδαγωγικής στο πανεπιστήμιο του Σικάγο δημοσίευσε μία ανάλυση έρευνας πάνω στη διδασκαλία γραπτού λόγου. Ολοκλήρωσε με το εξής: «Τα σχολικά συμβούλια, οι διευθυντές και οι δάσκαλοι που επιβάλλουν τη συστηματική μελέτη παραδοσιακής σχολικής γραμματικής στους μαθητές τους για μεγάλο χρονικό διάστημα στο όνομα της διδασκαλίας γραπτού λόγου τους προκαλούν μία κραυγαλέα βλάβη που δεν πρέπει να την ανέχεται όποιος ενδιαφέρεται για την αποτελεσματική διδασκαλία του καλού γραπτού». Αν 30 χρόνια αργότερα, εσύ ή το παιδί σου συνεχίζει να διδάσκεται γραμματική ανεξάρτητα από το πραγματικό γραπτό λόγο έχει περάσει για τα καλά ο χρόνος για να απαιτήσουμε η διδασκαλία γραπτού λόγου να είναι στηριγμένη στην έρευνα και όχι στην νοσταλγία.

Πηγή: TheAtlantic

4 Σχόλια

by | 05/07/2014 · 16:20