Monthly Archives: Δεκέμβριος 2014

Τι θα κάναμε χωρίς βαθμούς και εξετάσεις;

Όσοι από εσάς είστε εκπαιδευτικοί δοκιμάστε να κάνετε την εξής έρευνα μέσα στην τάξη σας : Ρωτήστε τους μαθητές σας να σας πουν τη γνώμη τους σχετικά με το πώς θα τους φαινόταν ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα ήταν ελαχιστοποιημένη η χρήση βαθμών και εξετάσεων .Το πιο πιθανό είναι να εκπλαγείτε από τις απαντήσεις τους .Ειδικά στο θέμα της ελεύθερης πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση βραχυκυκλώνουν τελείως, δεν μπορούν να το διαχειριστούν και ουσιαστικά το απορρίπτουν. Προσέξετε δεν μιλάμε μόνο για τους μαθητές που έχουν υψηλή επίδοση όπου απαντάνε ευθαρσώς ότι δεν θεωρούν δίκαιο και αξιοκρατικό να έχουν ίδια ανταμοιβή με τους άλλους μαθητές που είτε δεν κόπιασαν είτε δεν είναι ικανοί. Η μεγαλύτερη έκπληξη έρχεται από τους μαθητές με μέτρια και χαμηλή επίδοση όπου ενώ θα περίμενε κανείς να «πετάξουν την σκούφια τους» σε μια τέτοια πρόταση παρόλα αυτά και αυτοί την απορρίπτουν αμφισβητώντας ότι κάτι τέτοιο μπορεί να εφαρμοστεί στην Ελλάδα . Είναι φανερό ότι οι μαθητές στην συντριπτική τους πλειοψηφία αυτή την πραγματικότητα γνωρίζουν και δεν μπορούν ούτε καν να φανταστούν μια άλλη στη θέση της. Έχουν αποδεχτεί πλήρως την βαθμοθηρία και την εξετασιομανία ως τις κύριες λειτουργίες του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Βαθμοί και εξετάσεις είναι γι’ αυτούς ο μπούσουλας και αισθάνονται σαν χαμένοι και μετέωροι χωρίς την παρουσία τους. Η μαθητική ιδιότητα έχει στοιχειωθεί από το «φάντασμα του καλού βαθμού». Συνέχεια

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική

Καλλιτεχνικά μαθήματα στο λύκειο: Σαν την τρίχα απ’ το ζυμάρι;

της Γεωργίας Βαλωμένου

Κάποτε, όταν πρωτοδιορίστηκα, είχα έναν μαθητή στο ελεύθερο σχέδιο, τον Κ., που ήταν άριστος. Όταν λέω άριστος, δεν εννοώ πως είχε ταλέντο, που είχε κι απ’ αυτό, εννοώ πως ήταν συνεπής, δεν έχανε μάθημα, είχε πάντα μαζί του τα μολύβια του και όλα όσα χρειαζόταν για το σχέδιο, με άκουγε με πολλή προσοχή και αξιοποιούσε αμέσως τις συμβουλές που του έδινα. Με λίγα λόγια, ένας υποδειγματικός μαθητής.

Μου είπε πως δεν είχε ξαναπάρει ποτέ 20 και, ειλικρινά, μου φάνηκε πως άλλαξε η στάση του σώματός του και όλη του η εμφάνιση. Το παιδί που είχε κατηγοριοποιηθεί μέσα από χρόνια εκπαιδευτικής αξιολόγησης στα «βασικά» μαθήματα ως «αδύναμος» ή «κουμπούρας»  βρέθηκε να είναι σε κάτι δυνατός, κι αυτό τον βοήθησε να διευρύνει την προοπτική του για το ποιος είναι και τι μπορεί να καταφέρει. Αν αυτό είναι μια εκπαιδευτική αξία, ας αποφανθούν οι ειδικοί. Εγώ αρχιτέκτονας είμαι και δεν έχω, σύμφωνα με τον κ. Λοβέρδο, παιδαγωγική επάρκεια…* Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Διδασκαλία

Η κατασκευή της «ενδοσχολικής βίας»

Αυθόρμητες μεταβολές

Η είδηση πέφτει σαν κεραυνός. Η Ελλάδα είναι στην τέταρτη θέση (ανάμεσα στις χώρες που μελετήθηκαν) στην έκταση του φαινομένου της «ενδοσχολικής βίας». Το συμπέρασμα είναι το ίδιο άμεσο: κάτι πρέπει να κάνουμε και μάλιστα το συντομότερο! Ποιο άκαρδο τέρας είναι στο κάτω-κάτω ευχαριστημένο με το γεγονός ότι τα παιδιά μας περνούν τόσο άσχημα στο σχολείο, με τραύματα που τους μένουν μέχρι τα γεράματα? (βάλε έναν αστερίσκο εδώ, θα δούμε ποιο είναι το πραγματικό άκαρδο τέρας προς το τέλος…).

Εδώ και λίγο καιρό λοιπόν, τα ελληνικά σχολεία (ακολουθώντας τη διεθνή μόδα) ζούνε στους ρυθμούς του φαινομένου αυτού. Μελέτες για το φαινόμενο, σεμινάρια για το φαινόμενο, επιτροπές και υπεύθυνοι για το φαινόμενο, «δράσεις» για το φαινόμενο. Λέω λοιπόν από την αρχή ότι για μένα το φαινόμενο αυτό είναι μια κατασκευή, μια επινόηση. Ακόμα περισσότερο, ισχυρίζομαι ότι η κατασκευή αυτού του φαινομένου έχει βαθύτερα και σκοτεινά κίνητρα, δηλαδή τη δημιουργία συναίνεσης στην…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.981 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική

Είναι τα σχολεία ΕΑΕΠ τα σχολεία που θέλουμε;

Τα σχολεία ΕΑΕΠ (Ενιαίου Αναμορφωμένου Εκπαιδευτικού Προγράμματος) έχουν μπει στο 5ο σχολικό έτος λειτουργίας τους. Αποτελούν τη σημαντικότερη μεταρρύθμιση στο δημοτικό σχολείο τα τελευταία χρόνια. Στοχεύουν στη δημιουργία ενός σχολείου που ανταποκρίνεται στις σύγχρονες εκπαιδευτικές και κοινωνικές ανάγκες αναβαθμίζοντας αντικείμενα, όπως η μουσική, η θεατρική αγωγή, τα εικαστικά, η πληροφορική. Ένα σύγχρονο σχολείο που μεριμνά για την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού, την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης και την εξοικείωση με τις νέες τεχνολογίες. Ένα σχολείο με υποχρεωτικό ωράριο μέχρι τις 14.00 για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας όπου οι γονείς εργάζονται, χωρίς να έχουν ένα δίκτυο υποστήριξης. Πέρα όμως από τις όποιες καλές προθέσεις, τα σχολεία ΕΑΕΠ είναι κατάλληλα για να επιτύχουν κάτι τέτοιο;

Τα προβλήματα είναι πολλά και γνωστά και σχετίζονται κυρίως με λειτουργικά θέματα στελέχωσης. Οι προσλήψεις γίνονται καθυστερημένα και τα κενά είναι πολλά μέχρι τα μέσα του σχολικού έτους. Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί (ειδικοτήτων, αλλά και δάσκαλοι) εργάζονται μέσω ΕΣΠΑ και όλοι γνωρίζουμε τι απογίνονται τα εκπαιδευτικά πειράματα, όταν τελειώνει η χρηματοδότηση του ΕΣΠΑ. Πέρα όμως από αυτά τα λειτουργικά ζητήματα, ποια είναι η άποψη μας για τα σχολεία ΕΑΕΠ; Πώς διαμορφώνεται η εμπειρία μας από αυτά τα πρώτα 4 χρόνια; Αν λυνόντουσαν τα λειτουργικά προβλήματα, το σχολείο ΕΑΕΠ θα ανταποκρίνονταν στις σύγχρονες εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών; Θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για ένα σύγχρονο σχολείο, που θα ικανοποιεί γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς; Συνέχεια

5 Σχόλια

Filed under Διδασκαλία, Εκπαιδευτική πολιτική