Είναι τα σχολεία ΕΑΕΠ τα σχολεία που θέλουμε;

Τα σχολεία ΕΑΕΠ (Ενιαίου Αναμορφωμένου Εκπαιδευτικού Προγράμματος) έχουν μπει στο 5ο σχολικό έτος λειτουργίας τους. Αποτελούν τη σημαντικότερη μεταρρύθμιση στο δημοτικό σχολείο τα τελευταία χρόνια. Στοχεύουν στη δημιουργία ενός σχολείου που ανταποκρίνεται στις σύγχρονες εκπαιδευτικές και κοινωνικές ανάγκες αναβαθμίζοντας αντικείμενα, όπως η μουσική, η θεατρική αγωγή, τα εικαστικά, η πληροφορική. Ένα σύγχρονο σχολείο που μεριμνά για την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού, την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης και την εξοικείωση με τις νέες τεχνολογίες. Ένα σχολείο με υποχρεωτικό ωράριο μέχρι τις 14.00 για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας όπου οι γονείς εργάζονται, χωρίς να έχουν ένα δίκτυο υποστήριξης. Πέρα όμως από τις όποιες καλές προθέσεις, τα σχολεία ΕΑΕΠ είναι κατάλληλα για να επιτύχουν κάτι τέτοιο;

Τα προβλήματα είναι πολλά και γνωστά και σχετίζονται κυρίως με λειτουργικά θέματα στελέχωσης. Οι προσλήψεις γίνονται καθυστερημένα και τα κενά είναι πολλά μέχρι τα μέσα του σχολικού έτους. Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί (ειδικοτήτων, αλλά και δάσκαλοι) εργάζονται μέσω ΕΣΠΑ και όλοι γνωρίζουμε τι απογίνονται τα εκπαιδευτικά πειράματα, όταν τελειώνει η χρηματοδότηση του ΕΣΠΑ. Πέρα όμως από αυτά τα λειτουργικά ζητήματα, ποια είναι η άποψη μας για τα σχολεία ΕΑΕΠ; Πώς διαμορφώνεται η εμπειρία μας από αυτά τα πρώτα 4 χρόνια; Αν λυνόντουσαν τα λειτουργικά προβλήματα, το σχολείο ΕΑΕΠ θα ανταποκρίνονταν στις σύγχρονες εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών; Θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για ένα σύγχρονο σχολείο, που θα ικανοποιεί γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς;

Το πρώτο που παρατηρεί κανείς στα ΕΑΕΠ είναι η “γυμνασιοποίηση” του δημοτικού. Τα παιδιά έχουν 6-7 διαφορετικούς εκπαιδευτικούς που μπαίνουν στην τάξη τους. Το μάθημα κατά ανάγκη δομείται γύρω από το γνωστικό αντικείμενο. Είναι όμως κοινώς αποδεκτό πως στο δημοτικό, εξαιτίας της μικρής ηλικίας των μαθητών, η διαδικασία της μάθησης οικοδομείται πάνω στην παιδαγωγική σχέση. Και το σχολείο ΕΑΕΠ είναι μάλλον ένα εχθρικό περιβάλλον για την οικοδόμηση μίας θετικής, παιδαγωγικής σχέσης. Το ΕΑΕΠ είναι γενικότερα εχθρικό απέναντι στην παιδική ηλικία. Το καθημερινό πρόγραμμα από τις 8:15 έως τις 14:00 για όλα τα παιδιά από 6 έως 12 ετών είναι ιδιαιτέρως βαρύ για τους μαθητές. Οι μαθητές είναι υποχρεωμένοι να παρακολουθούν δύσκολα αντικείμενα, όπως η Ιστορία ή η Γεωγραφία στο τέλος της ημέρας ενώ είναι ήδη εξαντλημένοι. Οι “απαραίτητες” απογευματινές εργασίες στο σπίτι οδηγούν ουσιαστικά στην πλήρη σχολειοποίηση της ζωής του παιδιού, χωρίς να του αφήνουν χρόνο να παίξει ελεύθερα και να αποκτήσει εμπειρίες εκτός του σχολικού περιβάλλοντος.

Όποιος έχει διδάξει σε ΕΑΕΠ γνωρίζει πως η αναβάθμιση των αντικειμένων αυξάνει στην πράξη την διδακτέα ύλη. Είναι κοινό μυστικό πως η ύλη του Αναλυτικού Προγράμματος, ειδικά στις μεγαλύτερες τάξεις, δε βγαίνει αν δεν «κλέψεις» χρόνο από άλλα μαθήματα. Καλλιτεχνικά, θρησκευτικά, μουσική συχνά θυσιάζονται για τα μαθηματικά, τη γλώσσα και την ιστορία. Αυτή η δυνατότητα πια δεν υπάρχει, με αποτέλεσμα η πίεση του χρόνου για εκπαιδευτικούς και μαθητές να είναι εντονότερη. Η λύση βεβαίως δεν είναι να συνεχίσουμε να αγνοούμε τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών μας επικεντρώνοντας την προσοχή μας μόνο σε 4-5 βασικά αντικείμενα. Η πραγματική λύση θα ήταν η δραστική μείωση της ύλης, ώστε να μπορούν εκπαιδευτικοί και μαθητές να αναπνεύσουν και να έχουν το χρόνο να προσεγγίσουν τη μάθηση κριτικά και σε βάθος. Διαφορετικά η αναβάθμιση αντικειμένων ή η εισαγωγή νέων αποτελεί απλώς ένα πρόσθετο βάρος στις πλάτες εκπαιδευτικών και μαθητών.

Επιπλέον, ο τρόπος εισαγωγής των νέων αντικειμένων στα ΕΑΕΠ είναι προβληματικός. Η εισαγωγή των Αγγλικών στην Α’ και Β’ τάξη δεν προσθέτει ουσιαστικά τίποτα. Σημαντικότερο θα ήταν η αναβάθμιση του μαθήματος των Αγγλικών – με καλύτερα σχολικά εγχειρίδια, μικρότερες και πιο ομοιογενείς ομάδες – ώστε οι μαθητές να κατακτούν το βασικό επίπεδο της γλώσσας στο τέλος του δημοτικού σχολείου. Η μη κατάργηση των ιδιωτικών φροντιστηρίων ξένων γλωσσών αποτελεί απόδειξη πως τα σχολεία ΕΑΕΠ δε βοήθησαν σε αυτήν την κατεύθυνση. Η εισαγωγή επίσης της πληροφορικής ως ξεχωριστού αντικειμένου βρίσκεται σε αντίθεση με τις σύγχρονες οδηγίες, οι οποίες προτείνουν την οργανική ένταξη των ΤΠΕ στη διαδικασία της μάθησης και όχι στη δημιουργία ξεχωριστών αντικειμένων.

Η Μουσική, η Θεατρική αγωγή, τα Εικαστικά μετατρέπονται σε ένα ακόμα αντικείμενο μάθησης, με συγκεκριμένες ώρες διδασκαλίας την εβδομάδα, στις ίδιες σχολικές αίθουσες, με τις ίδιες ανομοιογενείς, ως προς τα ενδιαφέροντα, ομάδες. Η οργανική ένταξη των τεχνών στην σχολική ζωή απαιτεί μία διαφορετική λογική. Απαιτεί τη δυνατότητα των μαθητών να επιλέξουν με το τι θα ασχοληθούν, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα τους. Δεν είναι ανάγκη να στριμώχνουμε τη μουσική μεταξύ μαθηματικών και ιστορίας κάνοντας 1 ώρα μάθημα σε κάθε τάξη (ή 2 ώρες στις μικρότερες). Μία διαφορετική οργάνωση, όπου τα παιδιά, μετά την ολοκλήρωση ενός πρώτου κύκλου υποχρεωτικών μαθημάτων, θα μπορούσαν να επιλέξουν με το τι θα ασχοληθούν θα ήταν πολύ πιο γόνιμη. Παράλληλα, η δουλειά ενός μουσικού ή ενός εικαστικού δεν πρέπει να σπάει στέλνοντας τον σε 2 ή 3 σχολεία. Για να έχει η δουλειά του αποτελέσματα πρέπει να είναι οργανικό κομμάτι της σχολικής κοινότητας. Μια διαφορετική λογική για τα ΕΑΕΠ οφείλει να δει την ένταξη των ειδικοτήτων της αισθητικής αγωγής (Εικαστικά, Θεατρική αγωγή, Μουσική) κάτω από ένα διαφορετικό πρίσμα. Επιπλέον, οι καθηγητές ειδικοτήτων μπορούν να αξιοποιηθούν για να υποστηρίξουν ενδοσχολικές δραστηριότητες. Για παράδειγμα, ο θεατρολόγος να στήσει μια θεατρική ομάδα, ο εικαστικός ένα εικαστικό εργαστήριο, ο μουσικός να κάνει μια χορωδία. Η λειτουργία τέτοιων ομάδων μπορεί μάλιστα να αποτελέσει διέξοδο για παιδιά με δυσκολίες στο σπίτι ή στο σχολείο. Με τον τρόπο αυτό μειώνεται η κατάτμηση του προγράμματος σπουδών και αποφεύγεται η περαιτέρω γυμνασιοποίηση του δημοτικού σχολείου, ενώ δημιουργούνται δομές που τις έχουν ανάγκη τα σχολεία.

Την πρώτη χρονιά λειτουργίας των ΕΑΕΠ δοκιμάστηκε η λογική αυτή σε ένα δημοτικό σχολείο στη Ρόδο. Η εκπαιδευτικός της μουσικής σε συνεργασία με ορισμένους δασκάλους του σχολείου προσπάθησε να στήσει μια χορωδία. Η χορωδία αποτελούνταν κυρίως από τους μαθητές εκείνους που δυσκολεύονταν στην προσαρμογή τους στο σχολείο και επιχειρούσε να τους δώσει ρόλο. Η προσπάθεια πήγε αρκετά καλά. Πρότυπο για την προσπάθεια αυτή αποτέλεσε η ταινία “Τα παιδιά της χορωδίας” (2004). Στο τέλος της χρονιάς η πρόταση αυτή παρουσιάστηκε σε ημερίδα που οργάνωσαν οι σχολικοί σύμβουλοι για την αποτίμηση ενός χρόνου από τη λειτουργία των ΕΑΕΠ και είχε θετική ανταπόκριση. Θεωρούμε πως η πρόταση αυτή είναι ένα ενδιαφέρον πείραμα που θα μπορούσε να δοκιμαστεί και αλλού. Αντίστοιχα θα μπορούσαμε να δούμε την επέκταση του και σε άλλες ειδικότητες (π.χ. θεατρική αγωγη ή πληροφορική). Η επέκταση και η καθιέρωση του όμως απαιτεί μία διαφορετική λογική που θα προτάσσει την οργανική ένταξη των καθηγητών ειδικοτήτων στην ζωή της σχολικής μονάδας.

Συνοπτικά, τα σχολεία ΕΑΕΠ παρά τις προθέσεις τους αδυνατούν να ανταποκριθούν στις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες του παιδιού, διότι ακολουθούν τον ίδιο κατακερματισμό της γνώσης. Αυτό που είναι αναγκαίο, όσο ποτέ άλλοτε σήμερα, είναι να φανταστούμε και να σχεδιάσουμε ένα διαφορετικό σχολείο, όπου οι τέχνες, οι ξένες γλώσσες και πάνω από όλα η κριτική σκέψη θα έχουν τη θέση που τους αρμόζει.

Advertisements

5 Σχόλια

Filed under Διδασκαλία, Εκπαιδευτική πολιτική

5 responses to “Είναι τα σχολεία ΕΑΕΠ τα σχολεία που θέλουμε;

  1. pavlos karras

    Δυστυχώς δεν κάνατε καμία αναφορά για τους χώρους που χρειάζονται οι ειδικότητες για να κάνουν οπως πρέπει τη δουλειά τους. Π.χ Η θεατρική ΑΓωγή χρειάζεται ΧΩΡΟ πράγμα που δεν συμβαίνει. Ρίξτε μια ματιά στο βιβλίο που δίνει το Υπουργείο για την Εκαι ΣΤ τάξη…..θα δείτε τους χώρους που δείχνει. ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟ ΕΑΕΠ. οι θεατρικές αίθουσες ειναι γυμναστήρια το Χειμώνα και τις χρησιμοποιούν πολλές φορές δυο σχολεία, τρεις γυμναστές και δυο θεατριλόγοι. Στις γιορτιές διεκδικούν τις αίθουσες αυτές οι δάσκαλοι για να ανεβάσουν τις παραστάσεις του και οι διευθυντές ή οι σύβμουλοι για να κάνουν σεμινάρια!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ποτε΄δεν την χρησιμοποιούν τα παιδιά με τους δασκάλους θεατιρκής αγωγής. Ετσι προσπαθούν να κάνουν ¨»μάθημα» μέσα σε αίθουσες λίγων τετραγωνικών με στοιβαγμένα 25 παιδιά στην καλύτερη περίπτωση. Γύρω γυάλινες βιτρίνες ντουλάπες και εκτεθιμένα καλοριφέρ «σκοτωστρες». Αν γίνει και σεισμός θα σκοτωθούν όλοι μαζί. Τι να κανει ο Θεατρόλόγος ή ηθοποιός μέσα στην τάξη???????????????????? αναγκαστικά κανένα αυτοσχεδιασμό στα στριμωχτά και μουλωχτά ( για να μην ενοχλεί τους δίπλα που κάνουν μάθημα) και κατασκευές. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΑΚΕΡΑΙΤΟΤΗΤΑ. Επιπλέον ενας δάσκαλος ειδικήτητας βλέπει κάθε εβδομάδα, αν εινα σε δυο σχολεία στην καλύτερη περίπτωση, περίπου 580 ………παιδιά. Δε θυμάται ονόματα και επίθετα. Εχει 589 ΓΟΝΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΣΚΟΥΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ ΜΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΟΠΟΥ ΠΛΕΟΝ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΛΟΓΩ ΦΟΒΟΥ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΟΥΤΕ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΟΥΤΕ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ και πρέπει αυτός ο άνθρωπος να κάνει ….σωστά τη δουλειά του με δυο διευθυντές πάνω απ το κεφάλι του που ζητάνε θεατρικές παραστάσεις και απ τα δυο σχολεια, επιπλέον υλοποιεί πολιτιστικά προγράμματα και προγράμματα ευέλικτης ζώνης ξεχωριστά στα τμήματα και φυσικά αντιμετωπίζει την …αξιολόγηση!!!!!!!!!! Ο ΜΠΕΚΕΤ ΘΑ ΖΗΛΕΥΕ ΤΕΤΟΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ παραλόγου. Πείτε μου ειναι συνθήκες αυτές να εκφράζονται τα παιδιά καλλιτεχνικά??????????????????????????????????????????????????????????? ΣΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΩ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΝΟΙΑΖΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ. ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΝΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ………ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΜΗ …ΜΙΛΑΣ. ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ. Παράλογο? Συμβαίνει.

    αυτά.

    • Δίκτυο Κριτικής στην Εκπαίδευση

      Το κτιριακό είναι πράγματι ένα υπαρκτό και πολύ σοβαρό θέμα. Και δεν αφορά μόνο τη θεατρική αγωγή. Τα παιδιά κάνουν φυσική, γυμναστική, εικαστικά και βεβαίως θεατρική αγωγή χωρίς κατάλληλους χώρους. Αυτό έχει βεβαίως συνέπειες και στην ποιότητα της διδασκαλίας. Αλλά αυτό που θέλαμε να τονίσουμε περισσότερο με το κείμενο είναι το 2ο μέρος του σχολίου σας, δηλαδή η έλλειψη μίας οργανικής ένταξης των ειδικοτήτων στα σχολεία. Οι ειδικότητες έχουν πολλά να προσφέρουν μέσα στη σχολική κοινότητα αρκεί να δούμε ευρύτερα το ρόλο τους χωρίς να τις αντιμετωπίζουμε ως ώρες που πρέπει να καλυφθούν ή προγράμματα που πρέπει να εκπονηθούν. Για να γίνει αυτό, ο συνάδελφος θα πρέπει να είναι σε ένα σχολείο, να έχει χρόνο να γνωρίσει τα παιδιά και τις ανάγκες τους, να συνεργαστεί με τους δασκάλους της τάξης, να λειτουργήσει δομές (π.χ. θεατρική ομάδα ή χορωδία) πέρα από τη λογική της διδακτικής ώρας. Χρειάζεται δλδ μία διαφορετική λογική και μία διαφορετική οργάνωση. Εμπειρίες, όπως αυτές που περιγράφετε, είναι η καλύτερη απόδειξη πως πρέπει να ξαναδούμε το ρόλο των ειδικοτήτων από την αρχή.

  2. Αθηνά Χαλκιαδάκη

    Το άρθρο σας έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον μιας που θίγει τα βασικότερα στοιχεία της δυσλειτουργίας αυτού του «μορφώματος» που καλείται ΕΑΕΠ. Θα διαφωνήσω κάθετα με την εισαγωγή του άρθρου και συγκεκριμένα με τα «αξιώματα» με τα οποία ξεκινάει: ότι «τα ΕΑΕΠ αποτελούν τη σημαντικότερη μεταρρύθμιση των τελευταίων χρόνων» και το «πέραν των καλών προθέσεων».
    Τα ΕΑΕΠ δεν είναι αποτέλεσμα καλών προθέσεων ούτε φυσικά έχουν τα εχέγγυα να αποτελέσουν «μεταρρύθμιση». Και εξηγώ το γιατί:
    Τα ΕΑΕΠ, αυτοί που τα σχεδίασαν, ήθελαν να τα «πλασάρουν’ ως την αντικατάσταση των ΠΙλοτικών ΟΛοήμερων Σχολείων (28 ανά την ΕΛλάδα που τα παιδιά όλου του σχολείου έμεναν μέχρι τις 4 η ώρα, έτρωγαν όλα μαζί, διάβαζαν τα μαθήματα της επόμενης μέρας εφόσον υπήρχαν πολλές ώρες για την προετοιμασία της επόμενης μέρας, γινόταν αναδιάθρωση του προγράμματος, υπήρχαν ειδικότητες όχι μονο οι «κλασικές» αλλά και πολλές άλλες που επέλεγε η κάθε σχολική μονάδα με βάση τα ενδιαφέροντα και τις ανάγκες των εκπαιδευτικών και των μαθητών της. Στο Πέραμα για παράδειγμα έκαναν «ναυπηγική»). Τα κλασικά ολοήμερα όπως και τα Πιλοτικά αξιολογήθηκαν το 2006 από το ΥΠουργείο από μια ιδιωτική εταιρία( υπάρχει σχετική εγκυκλιος το Μάιο του 2006 που εστάλη στα σοχλεία). Η αξιολόγηση αυτή υπάρχει στην ειδική υπηρεσία διαχείρισης προγραμμάτων ευΔ-δεν ξέρω αν υφίσταται ακόμα το συγκεκριμένο τμήμα. ΔΕν αναρτήθηκε ποτέ στο διαδίκτυο….την έψαχνα μετά μανίας για να τη χρησιμοποιήσω στη διατριβή μου. Τελικά την βρήκα στην υπηρεσία αυτή. Στην αξιολόγηση αυτή εξαίρεται η λειτρουγία των ΠΙλοτικών ΟΛοήμερων και παρουσιάζεται η υποβαθμισμένη λειτουργία των κλασικών ολοήμερων. ΑΝτί λοιπόν, όπως πρέπει να γίνεται σε κάθε αξιολόγηση που σκοπέύει στην βελτίωση, να βελτιωθούν τα κλασικά ολοήμερα με τα μόνιμα προβλήματα στελέχωσή τους που επαναμβάνονταν σταθερά κάθε χρόνο(οι τελευταίες ειδικότητες έφταναν το Μάρτιο- πράγμα που υποβαθμίζει τη λειτουργία και τη σύνθεση σταθερού προγράμματος στα ολοήμερα- και τις άλλες δυσλειτουργίες(αντιμετωπίζονταν ως φύλαξη απο τους γονείς, στέλνονταν άτυπα δάσκαλοι που δεν μπορούσαν να κρατήσουν τάξη με προφορικές εντολές…κ,λπ) και να επεκταθούν τα Πιλοτικά (αυτός ήταν ο αρχικός στόχος της Επιστημονικής Επιτροπής που τα σχεδίασε το 2000 ο οποίος δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ παρόλο που είχαν γίνει όλες οι κινήσεις στην κατεύθυνση αυτή γι’ αυτό και παραιτήθηκε η επιτροπή αυτή το 2002), σταμάτησε η χρηματοδότηση των δεύτερων (και αυτά με λεφτά του ΕΠΕΑΕΚ) και άρχισε η κατρακύλα των πρώτων…αφέθηκαν στις δυσκλειτουργίες τους και όλα όσα αυτή η αξιολόγηση επεσήμανε έμειναν στα αζήτητα. Βέβαια οι δυσλειτουργίες αφορούν κυρίως τις διοικητικές δομές και την ελλιπή υποστήριξη….!Και όλα αυτά προ της οικονομικής κρίσης!
    Το 2010 εμφανίζονται ως «πανάκεια» τα ΕΑΕΠ και καθιερώνονται με κάποιες προδιαγραφές σε 800 σχολικές μονάδες την πρώτη χρονιά. Μία από αυτές ήταν και πληρότητα των υποδομών! Τη δεύτερη χρονιά (2011) τα Πιλοτικά Ολοήμερα καταργούνται και μεταπίτπουν στην κατηγορία των ΕΑΕΠ. Θα μου πείτε τα σχολεία αυτά απέδωσαν όλα στον ίδιο βαθμό; Η απάντηση ειναι όχι. Όμως ο μεγαλύτερος αριθμός αυτών τα κατάφερε τόσο καλά που οι γονείς, όταν πια καταργήθηκαν, αρνούνταν να παίρνουν τα παιδιά τους νωρίτερα και θέλοντας να διατηρήσουν την πρώτη κατάσταση τα άφηναν μεχρι τη λήξη του προγράμματος σε ποσοστό 80-90% (1ο Αιγάλεω, Πορταριά Βόλου κ.λπ). Εννοείται ότι δεν ήθελαν τα ΕΑΕΠ. Επίσης μια έρευνα του ινεπ-δοε το 2011 κατέδειξε τα προβλήματα των ΕΑΕΠ όπου δεν επιτύγχαναν την τσάντα να μένει στο σχολείο εφόσον με τη σταδιακή αποχώρηση τα παιδιά έμεναν μέχρι τις 2:00 χωρίς να κάνουν μελέτη-προετοιμασία, ενώ στα κλασικά ολοήμερα η Α και Β που σχολούν στις 12:25 αν έφευγαν στις 2:00(με την σταδιακή αποχώρηση που καθιερωθηκε και αυτή το 2010) θα είχαν τουλάχιστο τελειώσει τη γλώσσα και τα μαθηματικά! Αυτά για την ιστορία του θέματος….
    Τα ΕΑΕΠ είναι χρηματοδοτούμενα από χρήματα ΕΣΠΑ, κάθε χρηματοδοτούμενο αποτελεί μια «παράγκα» που στήνεται και ξεστήνεται χωρίς βάσεις και προοπτικές, αυτή είναι η μοίρα όλων των προγραμμάτων στο παρελθόν που ελάχιστα αξιοποιήθηκε η παραγόμενη εμπειρία τους. (τα πιλοτικά μάλιστα είχαν και άριστες υποδομές για την εποχή τους, δεν αξιοποιήθηκαν έκτοτε ούτε ως πειραματικά-ενώ είχαν χαρακτηριστεί ως τέτοια το 2005- Το ΕΑΕΠ επεκτάθηκε σε ακατάλληλα λόγω υποδομών σχολεία που αδυνατούσαν να φιλοξενήσουν τα καθόλα ενδιαφέροντα μαθήματα ειδικοτήτων και τις ανάγκες οργάνωσης τωνμαθημάτων αυτών…εφόσον έλλειπαν οι υποδομές! Γι’ αυτό και παρατηρείται το φαινόμενο να κάνουν το, κατά δύο ώρες αυξημένο, μάθημα της γυμναστικής (4 ώρες) τους δύο τμήματα μαζί εφοσον πάντα συμπίπτουν οι ώρες δύο τμημάτων (25 παιδιών τουλάχιστον το καθένα με τις συγχωνεύσεις),σε σχολεία μάλιστα που δε χωρούν οι μαθητές στο προαύλιο για να τρέξουν ή να παίξουν μπάλες εφόσον ένα μεγάλο μέρος του χώρου καταλαμβάνεται από κοντέινερ για να στεγαστούν τάξεις (δικό μου σχολείο). Όλοι στριμωγμένοι…στο προάυλιο ΕΑΕΠ, στις αίθουσες ΕΑΕΠ, χωρίς αίθουσες εικαστικών, οι μαθητές και δάσκαλοι ΕΑΕΠ να μαζεύουν τα υλικά την επόμενη ώρα που έχεις μαθηματικά, να μπαίνουν από τη μία αιθουσα να βγαίνουν στο εργαστήρι Πληροφορικής, να κλέβεις ένα δεκάλεπτο για να αποτελειώσεις τους δεκαδικούς από τα Αγγλικά, να μπαίνει ο θεατρολόγος και αφού τα βρίσκεις όρθια να τρέχουν μέσα στην τάξη, να πρέπει μετά να κάνεις το υπόλοιπο της γλώσσας ή των μαθηματικών την 5η ώρα που είχε κοπεί στη μέση….Τα παιδιά των ΕΑΕΠ είναι παιδιά κουρασμένα, αποδιοργανωμένα που έχουν μικρότερη συγκέντρωση, λιγότερο χρόνο, ακατάλληλο χρόνο(πολλά κενά με τα μαθηματικά να πέφουν 5η ή 6η ώρα) για να επεξεργαστούν την ίδια ύλη με τα κλασικά σχολεία…
    «ΕΑΕΠ σε κοντέινερ και χωρίς αίθουσα εκδηλώσεων»….μπορώ να γράψω βιβλίο! Επίσης με τη φιλοσοφία «εξοικονήμηση δασκάλων» το φτωχό ολοήμερο (2:00-4:15) λειτουργεί μόνο με ειδικότητες. Έχουν καταστρατηγηθεί οι κοινωνικές και παιδαγωγικες αρχές του Ολοήμερου Σχολείου ενός θεσμού που σκοπό είχε να βοηθήσει την ελληνική οικογένεια και όχι να τη φορτώσει με περισσότερο «κενό» χρόνο. Η ελληνική οικογένεια, έχει πάει ακόμα ένα βήμα μποστά για να προλάβει τις εξελίξεις: έχει ξεκινήσει τα Αγγλικά από την πρώτη τάξη στα φροντιστήρια…αναμενόμενο…!
    Αυτα είναι τα ΕΑΕΠ… σίγουρα όχι με τις καλύτερες προθέσεις σχεδιασμένα και σίγουρα όχι ως «η απεικόνιση των μεταρρυθμίσεων»!
    Ευχαριστώ
    ΑΘηνά Χαλκιαδάκη

  3. Παράθεμα: Οι διαφορετικές γλώσσες του σχολικού απολογισμού | Δίκτυο κριτικής στην εκπαίδευση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s