Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2018

Η ασυμβατότητα του νεοφιλελευθερισμού με την εκπαίδευση. Το μάθημα της Χιλής

Μεταφράζουμε ένα άρθρο της Kara Anderson για την αρνητική εμπειρία της Χιλής από την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην εκπαίδευση. Το άρθρο γράφτηκε το 2017 με αφορμή την εκλογή του Trump και τον φόβο για την περαιτέρω ανάπτυξη πολιτικών voucher στις ΗΠΑ. Αν και στην Ελλάδα δεν έχει ακόμα εφαρμοστεί το εκπαιδευτικό κουπόνι, η ιδεολογική ηγεμονία που έχει επιτευχθεί από τη συμμαχία νέο-φιλελευθερισμού και νέο-συντηρητισμού προετοιμάζει καθημερινά το έδαφος εξυμνώντας την γονεϊκή επιλογή, τον ανταγωνισμό των σχολείων και την αριστεία. Πρέπει, όμως, να γίνει συνείδηση πως όπου οι πολιτικές αυτές εφαρμόστηκαν ενέτειναν την εκπαιδευτική και την κοινωνική ανισότητα.

της Kara Anderson

Η πρόσφατη εκλογή του Donald Trump έχει δημιουργήσει φήμες αναφορικά με την επιστροφή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που κυριάρχησαν στις οικονομίες της Δύσης το τελευταίο μισό του 20ού αιώνα. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική βασίζεται σε μία απορυθμισμένη και αποκεντρωμένη ελεύθερη αγορά της ιδιορρυθμίας της προσφοράς και της ζήτησης, η οποία, αναφορικά με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, θα μεταχειριζόταν την εκπαίδευση ως προϊόν και όχι ως δικαίωμα. Η πρόταση εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του Trump επικεντρώνεται στην ιδέα της σχολικής επιλογής, πιο γνωστή ως voucher, το οποίο επιτρέπει στους γονείς να αποφασίσουν ανάμεσα σε ιδρύματα που επιχορηγούνται με δημόσιους πόρους, ιδρύματα με ιδιωτική επιχορήγηση ή ιδιωτικά ιδρύματα χωρίς επιχορήγηση. Η κυβέρνηση παρέχει στο ίδρυμα ή στην οικογένεια, ανάλογα με τη μορφή του συστήματος, μία προκαθορισμένη οικονομική ενίσχυση, ώστε να καλύψει το κόστος της εκπαίδευσης του μαθητή. Το σύστημα voucher δεν μειώνει απλώς την κρατική χρηματοδότηση του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά επιπλέον αποκεντρώνει την εκπαίδευση και τοποθετεί τον έλεγχο στο επίπεδο του δήμου δημιουργώντας δυσκολίες με την εκπαιδευτική σταθερότητα και ποιότητα από τη μία ως την άλλη άκρη της χώρας.

Αποτέλεσμα εικόνας για 2006 with the Revolución de los pinguinosΗ Χιλή είναι το καλύτερο παράδειγμα της κατάρρευσης της δημόσιας εκπαίδευσης ως συνέπεια του συστήματος voucher. Η Χιλή υιοθέτησε το σύστημα voucher το 1980 κατά τη διάρκεια μιας τεράστιας οικονομικής αναδόμησης από το ΔΝΤ, η οποία εφάρμοσε νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε ένα πλήθος πεδίων, συμπεριλαμβανομένης και της εκπαίδευσης, με σκοπό  να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση της δεκαετίας του ‘70, που ακολούθησε το αποτυχημένο σοσιαλιστικό πείραμα. Η μαζική οικονομική αναδόμηση μετέβαλλε δραστικά τη σύνθεση των εκπαιδευτικών θεσμών στη Χιλή καθώς οι εγγραφές σε ιδιωτικά ιδρύματα αυξήθηκε από 15% σε 33% την περίοδο από το 1980 μέχρι το 1996. Σήμερα το 47% παρακολουθεί μαθήματα σε ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Χιλή. Το σύστημα voucher εξαλείφει την κρατική χρηματοδότηση των δημόσιων σχολείων και παρέχει τη χρηματοδότηση αυτή στους μαθητές, αναγκάζοντας τα σχολεία να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να κερδίσουν το ύψος της χρηματοδότησης που συνοδεύεται από τις εγγραφές των μαθητών. Σε αυτό το σύστημα οι μαθητές αντιμετωπίζονται ως οικονομικά αγαθά που ομαδοποιούνται και όχι ως άτομα με ξεχωριστές ανάγκες.  Πιο συγκεκριμένα,  είναι γνωστό οτι τα  ιδιωτικώς επιχορηγούμενα σχολεία δέχονται μαθητές που χρειάζονται τις λιγότερες δαπάνες ώστε να εκπαιδευτούν και αποτυγχάνουν στην κάλυψη των εξατομικευμένων αναγκών των μαθητών. Συνέχεια

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική