Author Archives: mprinio

Διαβάζοντας το “Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας” στο γιο μου

Αποτέλεσμα εικόνας για ο τσαρλι και το εργοστασιο σοκολαταςΠερνώντας μερικά βράδια διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο στον 6χρονο γιο μου, μου γεννήθηκαν ορισμένες σκέψεις που θα ήθελα να αναπτύξω παρακάτω. Για την ιστορία σημειώνω ότι ο συγγραφέας (Roald Dahl) είναι ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Μεταξύ άλλων έχει γράψει τα: Ματιλντα, ο ΜΦΓ, οι Μάγισσες, οι Βλακέντιοι, Ο Τζίμης και το Γιγαντοροδάκινο, ο Απίθανος κ.Φοξ,  βιβλία που θεωρούνται πλέον κλασικά και έχουν μεγαλώσει γενιές παιδιών. Από την άλλη είναι και…κάπως ανατρεπτικός και ιδιαίτερος. Το βιβλίο του Revolting Rhymes (Τα παραμύθια ανάποδα) πρόκειται για μία συλλογή από διασκευές πολύ γνωστών παραμυθιών όμως “πειραγμένες” σε μεγάλο βαθμό από την ανατρεπτική του πένα. Στις διασκευές του η Κοκκινοσκουφίτσα οπλοφορεί και σκοτώνει τον Κακό Λύκο, σκοτώνει το ένα μικρό γουρουνάκι και το κάνει δερμάτινη βαλίτσα, η Χιονάτη με τους νάνους στοιχηματίζει στον ιππόδρομο και άλλα τέτοια ανατρεπτικά περιστατικά που δύσκολα βρίσκεις σήμερα σε παιδικά βιβλία! Συνέχεια

Advertisements

1 σχόλιο

Filed under Διδασκαλία

Ένας λόγος που ο μύθος των “διαφορετικών στυλ μάθησης” ακόμα αντέχει

Στο συγκεκριμένο άρθρο που μεταφράζουμε ο συγγραφέας επιχειρεί να αποκαταστήσει την αλήθεια σχετικά με έναν πολύ γνωστό “νευρομύθο”: τα διαφορετικά στυλ μάθησης. Ο συγκεκριμένος είναι ένας από τους πιο διαδεδομένους “νευρομύθους” οι οποίοι δεν είναι τίποτα άλλο μια παρεξήγηση, παρανόηση ή ακόμα και παραποίηση των επιστημονικά διαπιστωμένων γεγονότων σχετικά με τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου. Οι “νευρομύθοι” χαίρουν εκτίμησης ειδικά από τα μέσα εκλαϊκευμένης επιστήμης καθώς προσπαθούν να εξηγήσουν τη λειτουργία του εγκεφάλου και να τη συνδέσουν με συγκεκριμένες εκπαιδευτικές πρακτικές. Άλλοι αρκετά διαδεδομένοι μύθοι είναι η κυριαρχία δεξιού ή αριστερού ημισφαιρίου ή η σπουδαιότητα των πλούσιων σε ερεθίσματα περιβάλλοντων μάθησης τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. (περισσότερες πληροφορίες στο Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας και Καινοτομίας του ΟΟΣΑ σχετικά με τους νευρομύθους)

Παρότι η παρουσίαση και κατάρριψη του συγκεκριμένου μύθου αποτελεί το κύριο σημείο του άρθρου ο συγγραφέας επισημαίνει επίσης και το βαθμό που ο συγκεκριμένος μύθος είναι ριζωμένος στην κυρίαρχη κουλτούρα και συγκεκριμένα στην εκπαιδευτική πράξη. Μία απλή αναζήτηση στην εκπαιδευτική βιβλιογραφία δεν αρκεί -δυστυχώς- για να βοηθήσει τον εκπαιδευτικό να καταρρίψει το συγκεκριμένο μύθο, ακόμα και αν την επιχειρήσει. Επομένως, ο εκπαιδευτικός επωμίζεται με ακόμα ένα καθήκον: να μεταφέρει στην κοινότητα του τη συγκεκριμένη παρανόηση και να βοηθήσει στην αποδυνάμωση της. Δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι ο συγκεκριμένος μύθος υποστηρίζει τη δασκαλοκεντρική διδασκαλία, μία διδασκαλία που ενορχηστρώνεται εξ’ ολοκλήρου από το δάσκαλο ο οποίος και αναλαμβάνει την ευθύνη να τη διαφοροποιήσει ανάλογα με το μαθησιακό προφίλ του μαθητή του με μοναδικό στόχο να μεγιστοποιήσει τα εκπαιδευτικά αποτελέσματα του συγκεκριμένου μαθητή. Επιστροφή λοιπόν, στην παραδοσιακή δασκαλοκεντρική ανταγωνιστική διδασκαλία μέσα από μία σύγχρονη επιστημολογική παιδοκεντρική άποψη.  

Ευτυχώς, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δε φαίνεται να έχει επηρεαστεί από τη συγκεκριμένη εσφαλμένη -όπως αποδεικνύεται τελικά- ιδέα. Δεν άλλαξε τίποτα δομικό, δε χωρίσαμε π.χ. τους μαθητές μας σε οπτικούς κινητικούς ή κιναισθητικούς για να τους εκπαιδεύσουμε καταλλήλως. Όμως η ιδέα έχει “παρείσφρυσει” μέσα από αποσπασματικές επιμορφώσεις εκπαιδευτικών, από αποπλαισιωμένα μαθήματα για τις θεωρίες μάθησης, από δημοφιλή αναγνώσματα για εκπαιδευτικούς. Και θα εξακολουθεί να υπάρχει -απλά και μόνο για να συντελεί στην άγνοια και την ημιμάθεια μας- αν δεν προωθήσουμε την απλή επιστημονική αλήθεια: ότι δηλαδή είναι απλά μία θέση για την οποία δεν έχουν συγκεντρωθεί αξιόπιστα στοιχεία από τις μέχρι τώρα επιστημονικές έρευνες.

Ένας λόγος που ο μύθος των “διαφορετικών στυλ μάθησης” ακόμα αντέχει

By Jesse Singal

Για κάποιο διάστημα, η ιδέα ότι διαφορετικοί μαθητές έχουν διαφορετικά “στυλ μάθησης” ήταν πολύ επίκαιρη στα εκπαιδευτικά πράγματα. Σε μία δημοφιλή διατύπωση αυτής της ιδέας υπάρχουν οπτικοί μαθητές, ακουστικοί μαθητές και κιναισθητικοί μαθητές. Ένας κιναισθητικός μαθητής για παράδειγμα μαθαίνει πιο αποτελεσματικά με το να κάνει εκπαιδευτικές ασκήσεις γυμναστικής παρά με το να ακούει μία διάλεξη ή να λαμβάνει άλλου τύπου “παραδοσιακή” εκπαίδευση. Το κοινό που έχουν όλες αυτές οι θεωρίες είναι η ιδέα ότι η επιτυχία ενός μεμονωμένου μαθητή θα δηλώνεται κατηγορηματικά όχι μόνο λόγω της δικής του δουλειάς και ικανότητας αλλά και λόγω της ικανότητας του εκπαιδευτικού να αναγνωρίζει και να τροφοδοτεί το προσωπικό του στυλ μάθησης.

Είναι μία ωραία ιδέα αλλά φαίνεται να είναι λάθος. Ξανά και ξανά, οι επιστήμονες έχουν αποτύχει να βρουν κάποια ουσιαστική απόδειξη για την ιδέα των στυλ μάθησης, σε σημείο που να χαρακτηρίζεται ως “νευρομύθος” («neuromyth«) από κάποιους εκπαιδευτικούς και ψυχολόγους. Και όμως επιμένει -αναζητήστε το στην Google και θα βρείτε πολλές πληροφορίες για αυτήν ατεκμηρίωτη ιδέα. Μία σημαντική λοιπόν ερώτηση είναι: Σε ποιο βαθμό οι εκπαιδευτικοί έχουν πάρει το μήνυμα ότι τα στυλ μάθησης έχουν λίγο πολύ αποκαλυπτεί ως λάθος;

Σε ένα άρθρο στο περιοδικό Frontiers in Psychology, ο Dr. Phil Newton από το Swansea University αποφάσισε να βάλει τον εαυτό του στη θέση ενός εκπαιδευτικού που προσπαθεί να κάνει μία ειλικρινή προσπάθεια να καταλάβει τι λέει η βιβλιογραφία για αυτό το θέμα. Τι θα γινόταν, αναρωτήθηκε, αν έψαχνες μια-δυο βάσεις βιβλιογραφικών δεδομένων — ERIC and PubMed — για πληροφορίες αναφορικά με τα στυλ μάθησης και διάβαζες τα άρθρα που προέκυπταν; (ο Newton υπολόγισε μόνο τα άρθρα που ήταν ελεύθερα (χωρίς συνδρομή), μια και “αν μία συνδρομή ή πληρωμή απαιτείται … η πρόσβαση σε αυτά θα ήταν πολύ διαφορετική ανάμεσα σε κάθε ξεχωριστό εκπαιδευτικό”)

Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Από τα 109 άρθρα που ανταποκρίθηκαν στα κριτήρια του Newton: “Τα περισσότερα (94%) από τα τρέχοντα ερευνητικά άρθρα ξεκινούν με μία θετική άποψη των στυλ μάθησης, παρά την προαναφερθείσα έρευνα που αμφιβάλλει στη χρήση τους”, γράφει. Επιπλέον, ένα 89% “έμμεσα ή ευθέως επιδοκιμάζει τη χρήση των στυλ μάθησης στην Ανώτατη Εκπαίδευση”. Συνεπώς, ακόμα και ένας εκπαιδευτικός που κάνει το σωστό, που δίνει χρόνο για να ερευνήσει τη βιβλιογραφία, θα έφτανε πολύ εύκολα σε λάθος συμπέρασμα για αυτό το θέμα. Αυτό είναι απογοητευτικό και είναι και μία ατυχή απόκλιση από το επιστημονικό ιδανικό ότι δηλαδή η αλήθεια όχι μόνο αποκαλύπτεται (τελικά), αλλά ότι κατασταλάζει σε αυτούς που ωφελούνται περισσότερο από αυτήν. Σε αυτήν την περίπτωση η ροή φαίνεται να είναι αργή -ίσως γιατί τα στυλ μάθησης είναι μία ευκολονόητη και έξυπνη ιδέα.

 

Η ανάρτηση αποτελεί ελεύθερη μετάφραση του άρθρου: http://nymag.com/scienceofus/2015/12/one-reason-the-learning-styles-myth-persists.html

1 σχόλιο

Filed under Διδασκαλία, Εκπαιδευτική πολιτική, Παιδαγωγικη θεωρια

Ο μύθος πως το σχολείο μπορεί να κάνει περισσότερα με λιγότερα

Ο Φινλανδός παιδαγωγός Pasi Sahlberg προσπαθεί να καταρρίψει τους μύθους σχετικά με τα αποτελεσματικά και μη σχολεία. Μεταφράζουμε τον σχολιασμό ενός τελευταίου άρθρου του από το blog της Diane Ravitch, ιστορικό της Εκπαίδευσης και ερευνήτρια στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

By dianeravitch

Ο Pasi Sahlberg, ο διακεκριμένος Φινλανδός παιδαγωγός ο οποίος είναι επισκέπτης καθηγητής στο  Harvard Graduate School of Education τα τελευταία δύο χρόνια έχει γράψει ένα καταπληκτικό άρθρο για τους μύθους και τις πλάνες που κυριαρχούν στην εκπαιδευτική πολιτική σήμερα. Ένας είναι ότι τα σχολεία θα πρέπει να μπορούν να κάνουν περισσότερα με λιγότερα. Αυτός ο μύθος επιτρέπει σε αυτούς που καταρτίζουν εκπαιδευτικές πολιτικές να μειώνουν τον προϋπολογισμό της εκπαίδευσης, να εξαλείφουν ζωτικά προγράμματα και υπηρεσίες, ενώ ταυτόχρονα περιμένουν τα σχολεία να έχουν καλύτερα αποτελέσματα. Αυτό είναι ανοησία. Δεν έχει καμία λογική.

Ο Sahlberg γράφει:

Οι κυβερνώντες στην Αλμπέρτα και στη Φινλανδία είναι κάτω από οικονομικές πιέσεις να μειώσουν την δημόσια επένδυση ως αποτέλεσμα των αποτυχημένων εθνικών πολιτικών και των απρόβλεπτων παγκόσμιων οικονομικών. Όταν οι προϋπολογισμοί των κυβερνήσεων εκτροχιάζονται, ακολουθούν κακά νέα για τα εκπαιδευτικά συστήματα. Η πρόσφατα ηττημένη Φινλανδική κυβέρνηση έκανε τεράστιες μειώσεις στην εκπαιδευτική υποδομή. Ως αποτέλεσμα, μικρά σχολεία έκλεισαν, διδακτικό προσωπικό έχασε τη δουλειά του και τα ηθικό ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς έπεσε. Οι κάτοικοι της Αλμπέρτα τώρα αντιμετωπίζουν τις ίδιες απειλές.

Όταν η κατάσταση γίνεται δύσκολη στις πλούσιες κοινωνίες μας, οι δυνάμεις συχνά επιλέγουν γρήγορες επιδιορθώσεις. Σε αναζήτηση μαγικού ραβδιού αντί για συνεχή συστηματική αναβάθμιση οι πολιτικοί στρέφουν τα μάτια τους στους δασκάλους, πιστεύοντας ότι με το να τους ζητούν να κάνουν περισσότερα με λιγότερα μπορεί να αντισταθμίσουν τις άβολες μειώσεις στους σχολικούς πόρους. Με σούπερ δασκάλους, υποστηρίζουν κάποιοι, η ποιότητα της εκπαίδευσης θα βελτιωθεί ακόμα και με μικρότερους προϋπολογισμούς Ενώ κάποιοι θα προτείνουν ότι η ηγεσία κάνει περισσότερα με λιγότερα, θα αντιπαραθέσω ότι η αληθινή πολιτική ηγεσία έχει να κάνει με το να βρεις τους κατάλληλους πόρους στη θέση τους για να δημιουργήσεις μία σφύζουσα, ζωντανή κοινωνία.

“Η αποτελεσματικότητα του δασκάλου” είναι μία συχνά χρησιμοποιημένη έννοια η οποία αναφέρεται στο κατά πόσο η απόδοση του μαθητή σε σταθμισμένα τεστ καθορίζεται από το δάσκαλο. Διαδραματίζει ένα εμφανή, ορατό ρόλο στις εκπαιδευτικές πολιτικές των κρατών εκεί όπου υπάρχει μία ευρεία γκάμα προσόντων δασκάλων και γι’ αυτό το λόγο άνιση ποιότητα δασκάλων. Το να μετράς την αποτελεσματικότητα των δασκάλων έχει φέρει διαφορετικές μεθόδους αξιολόγησης στις ζωές των εκπαιδευτικών σε πολλές χώρες. Τα πιο αμφιλεγόμενα απ’ αυτά περιλαμβάνουν αυτά που είναι γνωστά ως value-added models τα οποία χρησιμοποιούν δεδομένα από τα σταθμισμένα τεστ των μαθητών ως μέρος της γενικής μέτρησης του αποτελέσματος που ένας δάσκαλος έχει  στην πρόοδο του μαθητή.
(Σ.τ.Μ.: Τα Value-added models, ή VAMs, προσπαθούν να μετρήσουν την επίδραση του εκπαιδευτικού στην ακαδημαϊκή απόδοση των μαθητών πέρα από άλλους παράγοντες όπως η προσωπική ικανότητα, το οικογενειακό περιβάλλον, οι προηγούμενη σχολική ζωή και η επιρροή των συμμαθητών)

Η Αλμπέρτα και η Φινλανδία είναι σημαντικά σε καλύτερη θέση από πολλές άλλες χώρες όταν αναφερόμαστε σε ποιότητα εκπαιδευτικών και εκπαιδευτικές πολιτικές. Στις Η.Π.Α., για παράδειγμα, υπάρχουν σχεδόν 2.000 διαφορετικά προγράμματα για την προετοιμασία του εκπαιδευτικού. Το εύρος στην ποιότητα είναι μεγάλο. Στον Καναδά και τη Φινλανδία, μόνο αυστηρά πιστοποιημένα ακαδημαϊκά εκπαιδευτικά προγράμματα είναι διαθέσιμα για εκείνους που επιθυμούν να γίνουν δάσκαλοι.  Ομοίως, ούτε ο Καναδάς ούτε η Φινλανδία έχουν fast-track επιλογές για την εκπαίδευση (αν και το Teach for Canada μπαίνει στο παιχνίδι στην Αλμπέρτα με 40 νέες προσλήψεις το 2015/2016). Η ποιότητα των εκπαιδευτικών σε επιτυχημένα εκπαιδευτικά συστήματα είναι ένα αποτέλεσμα προσεκτικού ποιοτικού ελέγχου στο στάδιο της εισόδου στην εκπαίδευση των δασκάλων παρά μία μέτρηση της αποτελεσματικότητας των υπηρετούντων δασκάλων.

Συνεχίζει στο να καταρρίψει μύθους της εποχής μας, όπως ο μύθος ότι το επάγγελμα του δασκάλου γίνεται καλύτερο με το να προσλάβεις και να δεχθείς μόνο “τους καλύτερους και τους εξυπνότερους”.

Άλλος ένας μύθος είναι ότι οι σούπερ δάσκαλοι μπορούν να υπερπηδήσουν όλα τα εμπόδια. Μας υπενθυμίζει ότι η διδασκαλία είναι ένα ομαδικό άθλημα, μία συνεργατική δραστηριότητα. Γράφει:

Ο ρόλος ενός ανεξάρτητου δασκάλου σε ένα σχολείο είναι σαν ενός παίκτη σε μία ποδοσφαιρική ομάδα ή ενός μουσικού σε ορχήστρα: Όλοι οι δάσκαλοι είναι καίριοι, αλλά η κουλτούρα του σχολείου είναι ακόμα πιο σημαντική για την ποιότητα του σχολείου. Τα ομαδικά αθλήματα και τέχνες του θεάματος παρέχουν πλείστα παραδείγματα ομάδων που έχουν αποδώσει πέρα των προσδοκιών εξαιτίας της ηγεσίας, της δέσμευσης και του πνεύματος.

Πάρτε π.χ. την ομάδα χόκευ των Η.Π.Α. στους χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες του 1980, όταν μία ομάδα κολλεγιόπαιδων νίκησε τόσο τους Σοβιετικούς όσο και τους Φινλανδούς στον τελικό γύρο και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Η ποιότητα της ομάδας των Η.Π.Α. σίγουρα exceeded την ποιότητα των παικτών της. (Σ.τ.Μ.: Όσο αφορά την ελληνική πραγματικότητα σκεφτείτε την κατάκτηση του EURO 2004 από την ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα!)

Το τρίτο, και σχετικό, ψέμα είναι ότι οι δάσκαλοι είναι οι μόνοι καθοριστικοί παράγοντες της απόδοσης του μαθητή. Αποδεικνύει ότι αυτό είναι λάθος. Άλλοι παράγοντες πέρα από τον έλεγχο του δασκάλου είναι ακόμα περισσότερο σημαντικοί.

Ο Sahlberg υπενθυμίζει στους αναγνώστες ότι η αναζήτηση για “σούπερ δασκάλους” είναι ένα αδιέξοδο. Τα σχολεία πρέπει να έχουν πολλές επιλογές και να βασίζουν τη δουλειά τους σε αξιόπιστη έρευνα, όχι σε διαισθήσεις πολιτικών, οικονομολόγων ή ιδεολόγων.

Πηγή: http://dianeravitch.net

Σχολιάστε

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική

Το θέμα δεν είναι τι διδάσκουμε εμείς, το θέμα είναι αυτά τι μαθαίνουν

Μεταφράζουμε ένα πολύ ενδιαφέρον, κατά την γνώμη μας, άρθρο του Αμερικανού παιδαγωγού Alfie Kohn. Ο Kohn εστιάζει στην αλληλεπίδραση διδασκαλίας και μάθησης και ασκεί κριτική στην τάση να κρίνουμε την εκπαιδευτική διαδικασία με αποκλειστικό άξονα την πρώτη. Αυτό που μετράει δεν η διδασκαλία αυτή καθέ αυτή, αλλά η αλληλεπίδραση με τον μαθητή και σε τελική ανάλυση ο τρόπος  που την βιώνει ο μαθητής. Ως εκ τούτου πρέπει να έχουμε ως αφετηρία και ως τελικό προορισμό την εμπειρία του παιδιού.


 

του Alfie Kohn

Ποτέ δεν κατάλαβα όλη αυτήν την φασαρία γύρω από το παλιό αίνιγμα: «Εάν ένα δέντρο πέσει μέσα σε ένα δάσος και κανένας δεν είναι τριγύρω για να το ακούσει, αυτό παράγει ήχο;» Δεν είναι απλώς ένα ερώτημα για το πώς επιλέγουμε να ορίσουμε την λέξη ήχος; Εάν εννοούμε: «δονήσεις μίας συγκεκριμένης συχνότητας μεταφερόμενης μέσω του αέρα» τότε η απάντηση είναι ναι. Εάν εννοούμε: «δονήσεις που προκαλούν ερέθισμα στο ακουστικό σύστημα ενός οργανισμού» τότε η απάντηση είναι όχι.

Πιο προκλητικός είναι, ίσως ο ακόλουθος γρίφος, που αποδίδεται μερικές φορές σε απρόθυμους εκπαιδευτικούς: «Έκανα μία καλή διδασκαλία, αν και οι μαθητές δεν έμαθαν». Και πάλι όλα εξαρτώνται από τον ορισμό. Εάν η διδασκαλία εκλαμβάνεται ως μία αλληλεπιδραστική δραστηριότητα, μία διαδικασία διευκόλυνσης της μάθησης, τότε η πρόταση είναι αναληθής. Δεν έχει περισσότερο νόημα από την φράση: «Είχα ένα πλούσιο γεύμα, αν και δεν έφαγα τίποτα». Αλλά τι γίνεται αν η διδασκαλία ορίζεται αποκλειστικά με όρους του τι λέει και τι κάνει ο δάσκαλος; Σε αυτήν την περίπτωση η δήλωση δεν είναι οξύμωρη. Είναι απλώς χαζή. Μία ανεπιτυχής διδασκαλία δεν οδηγεί οποιονδήποτε την έκανε να ρωτήσει: «Λοιπόν, τι θα μπορούσα να κάνω, ώστε να είναι πιο πετυχημένη;»  Συνέχεια

2 Σχόλια

Filed under Διδασκαλία, Παιδαγωγικη θεωρια

Ηλικία εισόδου στο σχολείο: τα ερευνητικά δεδομένα

Σε συνέχεια προηγούμενης ανάρτησης για την σχολική ετοιμότητα και το αίτημα των εκπαιδευτικών στην Βρετανία να ξεκινούν τα παιδιά το σχολείο στην ηλικία των 7 ετών, μεταφράζουμε ένα κείμενο του David Whitebread το οποίο συγκεφαλαιώνει τις έρευνες που δείχνουν τα πλεονεκτήματα μίας μη-τυπικής, παιγνιώδους εκπαίδευσης στην πρώιμη ηλικία για την ανάπτυξη των παιδιών.


Νωρίτερα αυτό το μήνα, η καμπάνια του «Πάρα Πολύ, Πολύ Νωρίς» έγινε πρωτοσέλιδο λόγω ενός γράμματος που ζητούσε αλλαγή της ηλικίας που τα παιδιά ξεκινούν την τυπική εκπαίδευση στα σχολεία. Εδώ, ένας από τους υπογράφοντες και ερευνητής του Cambridge, David Whitebread, από την παιδαγωγική Σχολή του πανεπιστημίου, εξηγεί γιατί τα παιδιά ίσως χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να αναπτυχθούν πριν ξεκινήσει πραγματικά η επίσημη εκπαίδευση τους.

Για το συμφέρον των ακαδημαϊκών επιδόσεων των παιδιών και της συναισθηματικής τους ευημερίας, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου πρέπει να πάρει στα σοβαρά αυτά τα ευρήματα. ~David Whitebread

Στην Αγγλία τα παιδιά ξεκινούν τώρα την επίσημα εκπαίδευση και την τυπική διδασκαλία ανάγνωσης και αριθμητικής από την ηλικία των τεσσάρων. Ένα πρόσφατο γράμμα, υπογεγγραμμένο από περίπου 130 ειδικούς της προσχολικής εκπαίδευσης, συμπεριλαμβανομένου και εμένα, και δημοσιευμένο στην Daily Telegraph (11 Σεπτεμβρίου 2013), υποστήριζε την επέκταση της ανεπίσημης, προσχολικής και βασισμένης στο παιχνίδι φροντίδας και την καθυστέρηση της έναρξης της επίσημης εκπαίδευσης στην Αγγλία από την τρέχουσα έναρξη στην ηλικία των εφτά (σε εναρμονισμό με άλλες ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονται επί του παρόντος σε υψηλότερα επίπεδα ακαδημαϊκής επιτυχίας και παιδικής ευημερίας). Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική

Αναρχία στην τάξη

Στο ελευθεριακό σχολείο Paideia έχουμε αναφερθεί και σε άλλη ανάρτηση. Αυτό που κεντρίζει περισσότερο το ενδιαφέρον είναι η έμφαση στην καλλιέργεια αξιών μέσα από την καθιέρωση σχέσεων ισότητας και αλληλεγγύης και μέσα από την ανάπτυξη της ατομικής και της συλλογικής ευθύνης. Πώς όμως τέτοιες γενικόλογες αρχές μεταφράζονται σε καθημερινές πρακτικές;

Το παρακάτω άρθρο αφηγείται ένα επεισόδιο στο οποίο τα παιδιά επιλύουν μόνα τους μία διαμάχη με έναν νεοφερμένο μαθητή.

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Παιδαγωγικη θεωρια

Το ελευθεριακό σχολείο PAIDEIA στη Μερίδα της Ισπανίας

Το ελεύθερο σχολείο Paideia στη Μερίδα της Ισπανίας δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 1978. Η φιλοσοφία που το διέπει είναι μία αναρχική φιλοσοφία που σκοπό έχει τη δημιουργία ενός ανθρώπου που ζει σε διαμετρικά αντίθετες από τις καθιερωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Προσπαθεί να μεταβάλλει τον υπάρχοντα τρόπο ζωής εγκαθιστώντας σχέσεις ισότητας και αλληλεγύης. Εφαρμόζει και χρησιμοποιεί την ατομική και συλλογική ελευθερία πάνω στη βάση της λήψης ευθυνών σύμφωνα με τις δυνατότητες του κάθε ανθρώπου.

Οι θεμελιώδεις βάσεις της εκπαίδευσης στο Paideia δεν είναι αφηρημένες γνώσεις, ημερομηνίες, γεγονότα, ιστορία και αριθμητική αλλά ένα σύνολο βαθιών ανθρώπινων αξιών. Οι αξίες αυτές υποστηρίζουν και ενισχύουν οτιδήποτε συμβαίνει -αυτές είναι το πρόγραμμα σπουδών. Αντί για τα 3 R του παραδοσιακού συστήματος εκπαίδευσης (Reading,  wRiting,  aRithmetic) υπάρχουν οι 7 αναρχικές αξίες: Αλληλεγγύη, Δικαιοσύνη, Ισότητα, Ελευθερία, Μη-Βία, Κουλτούρα και πάνω απ’ όλα Ευτυχία.

Ακολουθούν κάποια κείμενα – περιγραφές από άτομα που επισκέφτηκαν το σχολείο το 2008 καθώς και μεταφρασμένα κείμενα από τα ισπανικά βιβλία της συλλογικότητας Paideia.

2 Σχόλια

Filed under Παιδαγωγικη θεωρια