Category Archives: Διδασκαλία

Για ένα εκπαιδευτικό κίνημα του νιπτήρα…

Η ιστορία της παιδαγωγικής είναι γεμάτη με προσπάθειες για έξοδο από τους τέσσερις τοίχους της σχολικής αίθουσας, για έξοδο από μια παιδαγωγική που ήταν (και είναι) σε μεγάλο βαθμό επικεντρωμένη στο τρίπτυχο «παράδοση – αποστήθιση – εξέταση». Είναι γεμάτη από προσπάθειες αναζήτησης εκείνων των παιδαγωγικών πρακτικών που θα φέρουν  στο προσκήνιο το ζωντανό στοιχείο της μάθησης και όχι το αραχνιασμένο του νοησιαρχικού σχολείου. Και αφού η αίθουσα δεν μπορεί να στεγάσει διαφορετικές μαθησιακές δραστηριότητες, ο μόνος δρόμος είναι να βγουν οι μαθητές από την τάξη. Από το σχολείο εργασίας μέχρι το κίνημα Φρενέτ και την καλλιέργεια σχολικών κήπων, συχνά το ζωντανό στοιχείο της μάθησης βρισκόταν εκτός των τεσσάρων τοίχων. 

Αλλά και εντός της σχολικής αίθουσας η δόμηση και η οργάνωση του χώρου έχει πολύ μεγάλη σημασία. Το σχήμα της αίθουσας, η διάταξη των θρανίων, η επιλογή των επίπλων, η επιλογή των χρωμάτων προσδιορίζει ως ένα βαθμό τις δυνατότητες της ίδιας της μαθησιακής διαδικασίας. Όταν σκεφτόμαστε την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, μιλάμε συνήθως για νέα τεχνολογικά μέσα διδασκαλίας (παλαιότερα η τηλεόραση και τα cd-rom, σήμερα οι διαδραστικοί πίνακες). Τι θα συνέβαινε, όμως, αν σκεφτόμασταν λίγο μία διαφορετική οργάνωση του σχολικού χώρου; Τι θα συνέβαινε, παραδείγματος χάρη, αν σε κάθε τάξη προσθέταμε έναν νιπτήρα;

Στις σχολικές αίθουσες των γερμανικών σχολείων συνηθίζεται να υπάρχει σε μια γωνιά (συνήθως δίπλα από τον πίνακα) ένας νιπτήρας. Σε όσα σχολικά κτίρια έχω δουλέψει ή έχω επισκεφθεί στην Ελλάδα δεν έχω δει πουθενά νιπτήρα μέσα στην τάξη. Υπάρχουν, βεβαίως, οι βρύσες των μαθητών με τρεχούμενο νερό. Αλλά αυτές είναι στην αυλή. Σπάνια θα υπάρχει και κάποιο εργαστήριο φυσικής, το οποίο διαθέτει νιπτήρα. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Διδασκαλία

“Ανακαλύπτοντας την Αλληλεγγύη”: Mία Προσπάθεια Κριτικού Γραμματισμού σε Μαθητές Δημοτικού Σχολείου

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αποδεκτό στις επιστήμες που αφορούν τη διδακτική της γλώσσας ότι οι πρακτικές γραμματισμού, δηλαδή η καλλιέργεια δεξιοτήτων γραπτού και προφορικού λόγου δεν μπορούν να ιδωθούν ξέχωρα από το πολιτισμικό και κοινωνικό τους πλαίσιο. Έτσι, ο γραμματισμός δεν αναφέρεται απλά στην ικανότητα γραφής και ανάγνωσης (αλφαβητισμός) αλλά στην ικανότητα του ατόμου να λειτουργεί αποτελεσματικά στο κοινωνικό πλαίσιο (λειτουργικός αλφαβητισμός) αλλά και στη δυνατότητα των ατόμων να τοποθετούνται κριτικά απέναντι στην κοινωνική πραγματικότητα (κριτικός γραμματισμός).

Κριτικός Γραμματισμός και Freire

Ο Freire (1972/1977) έχει ασκήσει δριμεία κριτική στην «τραπεζική» αντίληψη της εκπαίδευσης όπου οι μαθητές αντιμετωπίζονται ως παθητικοί δέκτες που απλά αποδέχονται σαν «κενά δοχεία» πληροφορίες που τους μεταδίδονται από τους εκπαιδευτικούς. Ο Freire αντιπροτείνει μια «προβληματίζουσα» εκπαίδευση όπου δάσκαλος και μαθητές είναι από κοινού υπεύθυνοι για τη μαθησιακή διαδικασία κατά την οποία αναπτύσσονται όλα τα εμπλεκόμενα μέρη.

Βασικό στοιχείο μιας τέτοιας εκπαίδευσης είναι ο διάλογος και η διερεύνηση. Η κατάκτηση της γνώσης δεν είναι ο σκοπός αλλά το μέσο για τη δημιουργία κριτικής συνείδησης. Καθώς οι μαθητές αναπτύσσουν κριτική συνείδηση είναι σε θέση να επεξεργαστούν κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα, να επέμβουν με τον λόγο και τις πράξεις τους στην κοινότητα, να αμφισβητήσουν κυρίαρχες εξουσιαστικές δομές που αναπαράγουν άνισες κοινωνικές σχέσεις.

Με βάση αυτές τις αρχές μπορούν να  επιλεχθούν στην τάξη θέματα για επεξεργασία που έχουν ως αφετηρία την καθημερινή ζωή των μαθητών και να παρουσιαστούν ως προβληματικές καταστάσεις. Να τεθούν, δηλαδή, στους μαθητές ως προβλήματα προς διερεύνηση και στη συνέχεια να οργανωθούν με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να συσχετιστούν αλλά και να επεξεργαστούν ως σύνολο.

Το project: συγγραφή εφημερίδαςAnakalyptontas thn Allhlegyh

Λαμβάνοντας υπόψη το πολυπολιτισμικό περιβάλλον του σχολείου μας και την προέλευση των μαθητών από διάφορα κοινωνικοοινομικά στρώματα θεώρησα ότι ήταν επιτακτική η ανάγκη να αναπτυχθούν και να καλλιεργηθούν, μέσα από ομαδοσυνεργατικές δραστηριότητες στην τάξη, δεξιότητες γραπτού και προφορικού λόγου.

Έτσι, με αφορμή τη συμμετοχή της τάξης σε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα με την επωνυμία «Νοιάζομαι και Δρω», ένα πιλοτικό πρόγραμμα στο οποίο συμμετείχαν σχολεία από διάφορα μέρη της Ελλάδας και είχε ως βασικούς άξονες την καλλιέργεια του εθελοντισμού και της αλληλεγγύης στο σχολείο, σκέφτηκα να επιχειρήσω να εφαρμόσω κάποιες πρακτικές κριτικού γραμματισμού στην τάξη με σκοπό τη διερεύνηση της έννοιας της αλληλεγγύης.

Η αλληλεγγύη είναι μια αφηρημένη έννοια που λαμβάνει ποικίλες νοηματοδοτήσεις στον σύγχρονο κόσμο και για αυτό θεώρησα ότι μπορεί να αποτελέσει ένα ιδανικό θέμα προς διερεύνηση.

Από την αρχή υπήρξε η πρόθεση να δημοσιευθούν σε μια εφημερίδα τα κείμενα των μαθητών που θα παράγονταν κατά τη διάρκεια του project. Το πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε τις ώρες της ευέλικτης ζώνης. Για την παραγωγή γραπτού λόγου χρησιμοποιήθηκαν και κάποιες ώρες από το μάθημα της γλώσσας.

Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Διδασκαλία

Παράλληλες Αναγνώσεις. Το Ζήτημα της Σχολικής Αποτυχίας

Η σχολική αποτυχία είναι ένα ζήτημα που ταλανίζει γονείς και εκπαιδευτικούς και αποτελεί κεντρικό θέμα της εκάστοτε εκπαιδευτικής πολιτικής αλλά και της ακαδημαϊκής κοινότητας. Όπως κι αν ορίσεις την επιτυχία (είτε ως ανταπόκριση στις εξετάσεις, είτε ως αφομοίωση γνώσεων και ικανότητα χρήσης τους εκτός σχολικού πλαισίου) το ερώτημα παραμένει απελπιστικά επίκαιρο παρά τις τόσες μεταρρυθμίσεις και εκπαιδευτικές αλλαγές. Γιατί οι μαθητές αποτυγχάνουν; Γιατί τα παιδιά δεν μαθαίνουν;

Στη δημόσια συζήτηση επικρατούν δύο απαντήσεις για τα αίτια της σχολικής αποτυχίας. Σύμφωνα με την πρώτη, ευθύνονται οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, δεν ανοίγουν ορίζοντες στην σκέψη του παιδιού. Για τον λόγο αυτό είναι αναγκαίο ένα σύστημα αξιολόγησης των εκπαιδευτικών που θα επιβραβεύει όσους προσπαθούν και θα τιμωρεί όσους αδιαφορούν. Σύμφωνα με τη δεύτερη απάντηση, τα παιδιά αποτυγχάνουν γιατί ξεκινούν από άνισες αφετηρίες, Το σχολείο είναι φτιαγμένο για τα παιδιά των μεσαίων στρωμάτων, ενώ τα παιδιά από χαμηλότερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα δεν έχουν το μορφωτικό κεφάλαιο, τον αναγκαίο αναπτυγμένο γλωσσικό κώδικα και τους αναγκαίους πόρους για την επιτυχή ανταπόκριση στις απαιτήσεις του σχολείου. Συναντάμε και άλλες ερμηνείες οι οποίες υπόσχονται να λύσουν το πρόβλημα της αποτυχίας, είτε τεχνικά, μέσω της ανάπτυξης της εκπαιδευτικής τεχνολογίας, είτε ιατρικά, μέσω της διάγνωσης των μαθησιακών δυσκολιών των παιδιών (διάσπαση προσοχής, αυτισμός, υπερκινητικότητα).

Εκλαμβάνοντας το ζήτημα της σχολικής αποτυχίας ως κομβικό για κάθε εκπαιδευτικό σχεδιασμό, είτε αφορά ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα, είτε την τάξη μας, θα επιχειρήσουμε να το προσεγγίσουμε με μία σειρά δημοσιευμάτων. Θα παρουσιάσουμε ορισμένα βιβλία και μερικές σκέψεις που αυτά μας γέννησαν ελπίζοντας να δημιουργηθεί ένας γόνιμος προβληματισμός γύρω από την σχολική αποτυχία.

Συνέχεια

1 σχόλιο

Filed under Διδασκαλία, Παιδαγωγικη θεωρια

Εκπαιδευτικοί που σταμάτησαν να βάζουν εργασίες για το σπίτι

Με το παρακάτω κείμενο του Alfie Kohn ολοκληρώνουμε – τουλάχιστον προς το παρόν – μία σειρά από κείμενα με θέμα τις εργασίες στο σπίτι. Μέσα από τα συγκεκριμένα κείμενα προσπαθήσαμε να αναδείξουμε την αρνητική στάση απέναντι στη μάθηση που αποκτούν οι μαθητές με πολλές εργασίες στο σπίτι, τα μηδαμινά ακαδημαϊκά αποτελέσματα που έχει αυτή η εντατικοποίηση της εργασίας των παιδιών (εδώ). Παράλληλα, εκφράζονται οι φωνές και οι προβληματισμοί των ίδιων των εκπαιδευτικών (εδώ), οι οποίοι, ενώ θεωρητικά μπορεί να αναγνωρίζουν τη μη ανάγκη εργασιών στο σπίτι, πρακτικά όμως, είναι δύσκολο να πάρουν μία απόφαση κατάργησης ή ελάττωσης τους για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.
(Οι μαρτυρίες είναι αυθεντικές μαρτυρίες αμερικάνων εκπαιδευτικών. Θεωρούμε ότι οι ανησυχίες και οι σκέψεις τους απηχούν αυτές των ελλήνων καθώς, παρά τις πολλές μικρές διαφορές ανάμεσα στα δύο εκπαιδευτικά συστήματα, είναι στη βάση και τα δύο οργανωμένα με τον ίδιο τρόπο.)

Ασχthe costs of hommeworkοληθήκαμε με το συγκεκριμένο ζήτημα διότι η εμπειρία μας από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα μάς διδάσκει πως ο φόρτος δουλειάς των παιδιών είναι πολλές φορές υπερβολικός. Ακόμα και παιδιά Α’ δημοτικού κάνουν μάθημα ως τις 14:00, ενώ οι πολλές φωτοτυπίες έχουν αναχθεί σε κριτήριο του καλού εκπαιδευτικού. Συχνά και οι γονείς παγιδεύονται στον ανταγωνιστικό χαρακτήρα του ελληνικού σχολείου ζητώντας περισσότερες ασκήσεις.

Αυτή η παιδαγωγική πρακτική έχει καλλιεργηθεί συστηματικά όλα τα προηγούμενα χρόνια από ένα σχολείο που αυξάνει συνεχώς την ύλη και εντείνει τον ανταγωνισμό μεταξύ των παιδιών και των σχολείων. Έτσι, μπροστά στο ισχύον Αναλυτικό Πρόγραμμα με την πληθώρα των διδακτικών στόχων η οδηγία του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για λίγες φωτοτυπίες μοιάζει τουλάχιστον αντιφατική.

Πάντα υπάρχουν περιθώρια για εμάς τους εκπαιδευτικούς να μειώσουμε τις εργασίες στο σπίτι με στόχο να καλλιεργήσουμε μία θετικότερη στάση των μαθητών απέναντι στη μάθηση. Και πρέπει συνεχώς να ψηλαφούμε και να διευρύνουμε αυτά τα περιθώρια. Ταυτόχρονα, πρέπει γονείς και εκπαιδευτικοί να απαιτήσουμε τη δραστική μείωση της ύλης, ώστε να δώσουμε μεγαλύτερη έμφαση στη διερευνητική μάθηση και να οικοδομήσουμε ένα δημοκρατικό σχολείο, όπου κάθε παιδί θα μπορεί να αναπτύξει τις δυνατότητές του μέσα από δραστηριότητες που έχουν νόημα.  

Συνέχεια

2 Σχόλια

Filed under Διδασκαλία

Εκπαιδευτικός: Γιατί σταμάτησα να δίνω εργασίες για το σπίτι στην τρίτη τάξη

Homework imageΕργασίες για το σπίτι. Το αιώνιο σημείο διαμάχης. Πυροδοτεί άγχος στα παιδιά που πρέπει να το κάνουν, στους γονιούς που πρέπει να βεβαιωθούν ότι το κάνουν (ή σε κάποια νοικοκυριά, το κάνουν για τα παιδιά), και στους δασκάλους οι οποίοι έχουν να το δώσουν και να το βαθμολογήσουν. Στο μεταξύ, ερευνητές στο θέμα λένε ότι υπάρχει όριο στο τι μπορούν να καταφέρουν οι εργασίες για το σπίτι, και όσο αφορά το δημοτικό σχολείο, οι μόνες εργασίες που βοηθούν τους μαθητές να έχουν ακαδημαϊκή πρόοδο είναι το διάβασμα (ανάγνωση). Ακολουθεί ένα άρθρο μιας εκπαιδευτικού τρίτης τάξης δημοτικού η οποία σταμάτησε να βάζει ασκήσεις στο σπίτι – όπως επίσης και ημερολόγια ανάγνωσης που συχνά ζητείται από τα παιδιά να συμπληρώνουν σπίτι. Συνέχεια

4 Σχόλια

Filed under Διδασκαλία

Ένας λόγος που ο μύθος των “διαφορετικών στυλ μάθησης” ακόμα αντέχει

Στο συγκεκριμένο άρθρο που μεταφράζουμε ο συγγραφέας επιχειρεί να αποκαταστήσει την αλήθεια σχετικά με έναν πολύ γνωστό “νευρομύθο”: τα διαφορετικά στυλ μάθησης. Ο συγκεκριμένος είναι ένας από τους πιο διαδεδομένους “νευρομύθους” οι οποίοι δεν είναι τίποτα άλλο μια παρεξήγηση, παρανόηση ή ακόμα και παραποίηση των επιστημονικά διαπιστωμένων γεγονότων σχετικά με τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου. Οι “νευρομύθοι” χαίρουν εκτίμησης ειδικά από τα μέσα εκλαϊκευμένης επιστήμης καθώς προσπαθούν να εξηγήσουν τη λειτουργία του εγκεφάλου και να τη συνδέσουν με συγκεκριμένες εκπαιδευτικές πρακτικές. Άλλοι αρκετά διαδεδομένοι μύθοι είναι η κυριαρχία δεξιού ή αριστερού ημισφαιρίου ή η σπουδαιότητα των πλούσιων σε ερεθίσματα περιβάλλοντων μάθησης τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. (περισσότερες πληροφορίες στο Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας και Καινοτομίας του ΟΟΣΑ σχετικά με τους νευρομύθους)

Παρότι η παρουσίαση και κατάρριψη του συγκεκριμένου μύθου αποτελεί το κύριο σημείο του άρθρου ο συγγραφέας επισημαίνει επίσης και το βαθμό που ο συγκεκριμένος μύθος είναι ριζωμένος στην κυρίαρχη κουλτούρα και συγκεκριμένα στην εκπαιδευτική πράξη. Μία απλή αναζήτηση στην εκπαιδευτική βιβλιογραφία δεν αρκεί -δυστυχώς- για να βοηθήσει τον εκπαιδευτικό να καταρρίψει το συγκεκριμένο μύθο, ακόμα και αν την επιχειρήσει. Επομένως, ο εκπαιδευτικός επωμίζεται με ακόμα ένα καθήκον: να μεταφέρει στην κοινότητα του τη συγκεκριμένη παρανόηση και να βοηθήσει στην αποδυνάμωση της. Δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι ο συγκεκριμένος μύθος υποστηρίζει τη δασκαλοκεντρική διδασκαλία, μία διδασκαλία που ενορχηστρώνεται εξ’ ολοκλήρου από το δάσκαλο ο οποίος και αναλαμβάνει την ευθύνη να τη διαφοροποιήσει ανάλογα με το μαθησιακό προφίλ του μαθητή του με μοναδικό στόχο να μεγιστοποιήσει τα εκπαιδευτικά αποτελέσματα του συγκεκριμένου μαθητή. Επιστροφή λοιπόν, στην παραδοσιακή δασκαλοκεντρική ανταγωνιστική διδασκαλία μέσα από μία σύγχρονη επιστημολογική παιδοκεντρική άποψη.  

Ευτυχώς, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δε φαίνεται να έχει επηρεαστεί από τη συγκεκριμένη εσφαλμένη -όπως αποδεικνύεται τελικά- ιδέα. Δεν άλλαξε τίποτα δομικό, δε χωρίσαμε π.χ. τους μαθητές μας σε οπτικούς κινητικούς ή κιναισθητικούς για να τους εκπαιδεύσουμε καταλλήλως. Όμως η ιδέα έχει “παρείσφρυσει” μέσα από αποσπασματικές επιμορφώσεις εκπαιδευτικών, από αποπλαισιωμένα μαθήματα για τις θεωρίες μάθησης, από δημοφιλή αναγνώσματα για εκπαιδευτικούς. Και θα εξακολουθεί να υπάρχει -απλά και μόνο για να συντελεί στην άγνοια και την ημιμάθεια μας- αν δεν προωθήσουμε την απλή επιστημονική αλήθεια: ότι δηλαδή είναι απλά μία θέση για την οποία δεν έχουν συγκεντρωθεί αξιόπιστα στοιχεία από τις μέχρι τώρα επιστημονικές έρευνες.

Ένας λόγος που ο μύθος των “διαφορετικών στυλ μάθησης” ακόμα αντέχει

By Jesse Singal

Για κάποιο διάστημα, η ιδέα ότι διαφορετικοί μαθητές έχουν διαφορετικά “στυλ μάθησης” ήταν πολύ επίκαιρη στα εκπαιδευτικά πράγματα. Σε μία δημοφιλή διατύπωση αυτής της ιδέας υπάρχουν οπτικοί μαθητές, ακουστικοί μαθητές και κιναισθητικοί μαθητές. Ένας κιναισθητικός μαθητής για παράδειγμα μαθαίνει πιο αποτελεσματικά με το να κάνει εκπαιδευτικές ασκήσεις γυμναστικής παρά με το να ακούει μία διάλεξη ή να λαμβάνει άλλου τύπου “παραδοσιακή” εκπαίδευση. Το κοινό που έχουν όλες αυτές οι θεωρίες είναι η ιδέα ότι η επιτυχία ενός μεμονωμένου μαθητή θα δηλώνεται κατηγορηματικά όχι μόνο λόγω της δικής του δουλειάς και ικανότητας αλλά και λόγω της ικανότητας του εκπαιδευτικού να αναγνωρίζει και να τροφοδοτεί το προσωπικό του στυλ μάθησης.

Είναι μία ωραία ιδέα αλλά φαίνεται να είναι λάθος. Ξανά και ξανά, οι επιστήμονες έχουν αποτύχει να βρουν κάποια ουσιαστική απόδειξη για την ιδέα των στυλ μάθησης, σε σημείο που να χαρακτηρίζεται ως “νευρομύθος” («neuromyth«) από κάποιους εκπαιδευτικούς και ψυχολόγους. Και όμως επιμένει -αναζητήστε το στην Google και θα βρείτε πολλές πληροφορίες για αυτήν ατεκμηρίωτη ιδέα. Μία σημαντική λοιπόν ερώτηση είναι: Σε ποιο βαθμό οι εκπαιδευτικοί έχουν πάρει το μήνυμα ότι τα στυλ μάθησης έχουν λίγο πολύ αποκαλυπτεί ως λάθος;

Σε ένα άρθρο στο περιοδικό Frontiers in Psychology, ο Dr. Phil Newton από το Swansea University αποφάσισε να βάλει τον εαυτό του στη θέση ενός εκπαιδευτικού που προσπαθεί να κάνει μία ειλικρινή προσπάθεια να καταλάβει τι λέει η βιβλιογραφία για αυτό το θέμα. Τι θα γινόταν, αναρωτήθηκε, αν έψαχνες μια-δυο βάσεις βιβλιογραφικών δεδομένων — ERIC and PubMed — για πληροφορίες αναφορικά με τα στυλ μάθησης και διάβαζες τα άρθρα που προέκυπταν; (ο Newton υπολόγισε μόνο τα άρθρα που ήταν ελεύθερα (χωρίς συνδρομή), μια και “αν μία συνδρομή ή πληρωμή απαιτείται … η πρόσβαση σε αυτά θα ήταν πολύ διαφορετική ανάμεσα σε κάθε ξεχωριστό εκπαιδευτικό”)

Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Από τα 109 άρθρα που ανταποκρίθηκαν στα κριτήρια του Newton: “Τα περισσότερα (94%) από τα τρέχοντα ερευνητικά άρθρα ξεκινούν με μία θετική άποψη των στυλ μάθησης, παρά την προαναφερθείσα έρευνα που αμφιβάλλει στη χρήση τους”, γράφει. Επιπλέον, ένα 89% “έμμεσα ή ευθέως επιδοκιμάζει τη χρήση των στυλ μάθησης στην Ανώτατη Εκπαίδευση”. Συνεπώς, ακόμα και ένας εκπαιδευτικός που κάνει το σωστό, που δίνει χρόνο για να ερευνήσει τη βιβλιογραφία, θα έφτανε πολύ εύκολα σε λάθος συμπέρασμα για αυτό το θέμα. Αυτό είναι απογοητευτικό και είναι και μία ατυχή απόκλιση από το επιστημονικό ιδανικό ότι δηλαδή η αλήθεια όχι μόνο αποκαλύπτεται (τελικά), αλλά ότι κατασταλάζει σε αυτούς που ωφελούνται περισσότερο από αυτήν. Σε αυτήν την περίπτωση η ροή φαίνεται να είναι αργή -ίσως γιατί τα στυλ μάθησης είναι μία ευκολονόητη και έξυπνη ιδέα.

 

Η ανάρτηση αποτελεί ελεύθερη μετάφραση του άρθρου: http://nymag.com/scienceofus/2015/12/one-reason-the-learning-styles-myth-persists.html

1 σχόλιο

Filed under Διδασκαλία, Εκπαιδευτική πολιτική, Παιδαγωγικη θεωρια

Δεν υπάρχει βασιλική οδός για την μάθηση

Κάποιες σκέψεις με αφορμή την έκθεση του ΟΟΣΑ για την χρήση της εκπαιδευτικής τεχνολογίας

Λίγα λόγια για την έκθεση

    Πριν ένα με δύο μήνες περίπου δημοσιεύτηκε η έκθεση του ΟΟΣΑ για τα αποτελέσματα της χρήσης των ΤΠΕ στην εκπαιδευτική διαδικασία. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από μία σύνοψη των αποτελεσμάτων που κυκλοφόρησε ευρέως στο διαδίκτυο:

Η έκθεση του ΟΑΣΑ εξετάζει της συνέπειες των υπολογιστών στα αποτελέσματα διεθνών μαθητικών εξετάσεων όπως οι εξετάσεις Pisa που διεξάγονται σε περισσότερες από 70 χώρες.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του οργανισμού, η ανάλυση δείχνει ότι «ακόμα και χώρες που επενδύουν πολλά στις Τεχνολογίες Πληροφορίας και Επικοινωνιών στην εκπαίδευση δεν έχουν δει αισθητή βελτίωση των επιδόσεων στην ανάγνωση κειμένου, τα μαθηματικά και την επιστήμη».

Το εντυπωσιακό μάλιστα είναι ότι η «συχνή χρήση» υπολογιστών στο σχολείο δεν δείχνει να βελτιώνει ούτε τις ψηφιακές επιδόσεις, οι οποίες μετρήθηκαν με τεστ στα οποία οι μαθητές έπρεπε να χρησιμοποιήσουν ποντίκι και πληκτρολόγιο για να διαβάσουν και να επεξεργαστούν κείμενο, να δημιουργήσουν πίνακες με δεδομένα και να κάνουν πράξεις σε μια αριθμομηχανή στην οθόνη.

Τις καλύτερες ψηφιακές επιδόσεις φέρνουν οι μαθητές από τη Σιγκαπούρη, στην οποία η χρήση υπολογιστών στα σχολεία είναι «μέτρια». «Τα εκπαιδευτικά συστήματα με τις καλύτερες επιδόσεις, όπως αυτά στην Ανατολική Ασία, είναι πιο επιφυλακτικά στη χρήση της τεχνολογίας στην σχολική αίθουσα» δήλωσε στο BBC ο Αντρέας Σλάιχερ, διευθυντής Εκπαίδευσης στον ΟΑΣΑ, ο οποίος έκανε λόγο για «φρούδες ελπίδες» όσον αφορά την τεχνολογία στα σχολεία.

«Οι μαθητές που χρησιμοποιούν ταμπλέτες και υπολογιστές πολύ συχνά τείνουν να έχουν χειρότερες επιδόσεις σε σχέση με όσους κάνουν μέτρια χρήση» είπε.

«Ένα από τα πιο απογοητευτικά ευρήματα», πρόσθεσε, «είναι ότι το κοινωνικο-οικονομικό χάσμα μεταξύ των μαθητών δεν περιορίζεται από την τεχνολογία, αλλά αντίθετα ενδέχεται να μεγαλώνει».

Προειδοποίησε επίσης ότι οι μαθητές τείνουν να αντιγράφουν από το Διαδίκτυο τις σχολικές εργασίες τους και η προσοχή τους μπορεί να διασπάται από τους υπολογιστές.

Μεταξύ των επτά χωρών με την υψηλότερη χρήση του Διαδικτύου στα σχολεία, οι τρεις (Σουηδία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία) παρουσίασαν «σημαντική επιδείνωση» στην ικανότητα ανάγνωσης. Σε ακόμα τρεις από τις επτά χώρες (Ισπανία, Νορβηγία, Δανία»), οι επιδόσεις έμειναν στάσιμες την τελευταία δεκαετία. (βλ. www.in.gr)

Παρόμοια μηνύματα έχουν έρθει και άλλες φορές στο φως της δημοσιότητας (Βλ. www.imerisia.gr). Αφορούσαν σχολεία που ενώ δοκίμασαν να ενσωματώσουν Η/Υ στην καθημερινή διδασκαλία, μετά από λίγο καιρό επέστρεψαν στον παραδοσιακό τρόπο διδασκαλίας.

Επίσης, πολλές μεγάλης έκτασης έρευνες που γίνονται εδώ και 20 χρόνια καταλήγουν σε παρόμοια συμπεράσματα Δεν υπάρχει αδιαμφισβήτητα ερευνητικά διαπιστωμένη συσχέτιση χρήσης ΤΠΕ (Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνίας) και μάθησης. Υπάρχει, βεβαίως, θετική προδιάθεση για το μάθημα με τη χρήση ΤΠΕ, καλύτερο κλίμα μέσα στην τάξη αλλά όχι δεδομένη βελτίωση των επιδόσεων. Συνέχεια

1 σχόλιο

Filed under Διδασκαλία, Παιδαγωγικη θεωρια