Tag Archives: Εκπαιδευτικοί

Παράλληλες Αναγνώσεις. Το Ζήτημα της Σχολικής Αποτυχίας

Η σχολική αποτυχία είναι ένα ζήτημα που ταλανίζει γονείς και εκπαιδευτικούς και αποτελεί κεντρικό θέμα της εκάστοτε εκπαιδευτικής πολιτικής αλλά και της ακαδημαϊκής κοινότητας. Όπως κι αν ορίσεις την επιτυχία (είτε ως ανταπόκριση στις εξετάσεις, είτε ως αφομοίωση γνώσεων και ικανότητα χρήσης τους εκτός σχολικού πλαισίου) το ερώτημα παραμένει απελπιστικά επίκαιρο παρά τις τόσες μεταρρυθμίσεις και εκπαιδευτικές αλλαγές. Γιατί οι μαθητές αποτυγχάνουν; Γιατί τα παιδιά δεν μαθαίνουν;

Στη δημόσια συζήτηση επικρατούν δύο απαντήσεις για τα αίτια της σχολικής αποτυχίας. Σύμφωνα με την πρώτη, ευθύνονται οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, δεν ανοίγουν ορίζοντες στην σκέψη του παιδιού. Για τον λόγο αυτό είναι αναγκαίο ένα σύστημα αξιολόγησης των εκπαιδευτικών που θα επιβραβεύει όσους προσπαθούν και θα τιμωρεί όσους αδιαφορούν. Σύμφωνα με τη δεύτερη απάντηση, τα παιδιά αποτυγχάνουν γιατί ξεκινούν από άνισες αφετηρίες, Το σχολείο είναι φτιαγμένο για τα παιδιά των μεσαίων στρωμάτων, ενώ τα παιδιά από χαμηλότερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα δεν έχουν το μορφωτικό κεφάλαιο, τον αναγκαίο αναπτυγμένο γλωσσικό κώδικα και τους αναγκαίους πόρους για την επιτυχή ανταπόκριση στις απαιτήσεις του σχολείου. Συναντάμε και άλλες ερμηνείες οι οποίες υπόσχονται να λύσουν το πρόβλημα της αποτυχίας, είτε τεχνικά, μέσω της ανάπτυξης της εκπαιδευτικής τεχνολογίας, είτε ιατρικά, μέσω της διάγνωσης των μαθησιακών δυσκολιών των παιδιών (διάσπαση προσοχής, αυτισμός, υπερκινητικότητα).

Εκλαμβάνοντας το ζήτημα της σχολικής αποτυχίας ως κομβικό για κάθε εκπαιδευτικό σχεδιασμό, είτε αφορά ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα, είτε την τάξη μας, θα επιχειρήσουμε να το προσεγγίσουμε με μία σειρά δημοσιευμάτων. Θα παρουσιάσουμε ορισμένα βιβλία και μερικές σκέψεις που αυτά μας γέννησαν ελπίζοντας να δημιουργηθεί ένας γόνιμος προβληματισμός γύρω από την σχολική αποτυχία.

Συνέχεια

1 σχόλιο

Filed under Διδασκαλία, Παιδαγωγικη θεωρια

Ο μύθος πως το σχολείο μπορεί να κάνει περισσότερα με λιγότερα

Ο Φινλανδός παιδαγωγός Pasi Sahlberg προσπαθεί να καταρρίψει τους μύθους σχετικά με τα αποτελεσματικά και μη σχολεία. Μεταφράζουμε τον σχολιασμό ενός τελευταίου άρθρου του από το blog της Diane Ravitch, ιστορικό της Εκπαίδευσης και ερευνήτρια στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

By dianeravitch

Ο Pasi Sahlberg, ο διακεκριμένος Φινλανδός παιδαγωγός ο οποίος είναι επισκέπτης καθηγητής στο  Harvard Graduate School of Education τα τελευταία δύο χρόνια έχει γράψει ένα καταπληκτικό άρθρο για τους μύθους και τις πλάνες που κυριαρχούν στην εκπαιδευτική πολιτική σήμερα. Ένας είναι ότι τα σχολεία θα πρέπει να μπορούν να κάνουν περισσότερα με λιγότερα. Αυτός ο μύθος επιτρέπει σε αυτούς που καταρτίζουν εκπαιδευτικές πολιτικές να μειώνουν τον προϋπολογισμό της εκπαίδευσης, να εξαλείφουν ζωτικά προγράμματα και υπηρεσίες, ενώ ταυτόχρονα περιμένουν τα σχολεία να έχουν καλύτερα αποτελέσματα. Αυτό είναι ανοησία. Δεν έχει καμία λογική.

Ο Sahlberg γράφει:

Οι κυβερνώντες στην Αλμπέρτα και στη Φινλανδία είναι κάτω από οικονομικές πιέσεις να μειώσουν την δημόσια επένδυση ως αποτέλεσμα των αποτυχημένων εθνικών πολιτικών και των απρόβλεπτων παγκόσμιων οικονομικών. Όταν οι προϋπολογισμοί των κυβερνήσεων εκτροχιάζονται, ακολουθούν κακά νέα για τα εκπαιδευτικά συστήματα. Η πρόσφατα ηττημένη Φινλανδική κυβέρνηση έκανε τεράστιες μειώσεις στην εκπαιδευτική υποδομή. Ως αποτέλεσμα, μικρά σχολεία έκλεισαν, διδακτικό προσωπικό έχασε τη δουλειά του και τα ηθικό ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς έπεσε. Οι κάτοικοι της Αλμπέρτα τώρα αντιμετωπίζουν τις ίδιες απειλές.

Όταν η κατάσταση γίνεται δύσκολη στις πλούσιες κοινωνίες μας, οι δυνάμεις συχνά επιλέγουν γρήγορες επιδιορθώσεις. Σε αναζήτηση μαγικού ραβδιού αντί για συνεχή συστηματική αναβάθμιση οι πολιτικοί στρέφουν τα μάτια τους στους δασκάλους, πιστεύοντας ότι με το να τους ζητούν να κάνουν περισσότερα με λιγότερα μπορεί να αντισταθμίσουν τις άβολες μειώσεις στους σχολικούς πόρους. Με σούπερ δασκάλους, υποστηρίζουν κάποιοι, η ποιότητα της εκπαίδευσης θα βελτιωθεί ακόμα και με μικρότερους προϋπολογισμούς Ενώ κάποιοι θα προτείνουν ότι η ηγεσία κάνει περισσότερα με λιγότερα, θα αντιπαραθέσω ότι η αληθινή πολιτική ηγεσία έχει να κάνει με το να βρεις τους κατάλληλους πόρους στη θέση τους για να δημιουργήσεις μία σφύζουσα, ζωντανή κοινωνία.

“Η αποτελεσματικότητα του δασκάλου” είναι μία συχνά χρησιμοποιημένη έννοια η οποία αναφέρεται στο κατά πόσο η απόδοση του μαθητή σε σταθμισμένα τεστ καθορίζεται από το δάσκαλο. Διαδραματίζει ένα εμφανή, ορατό ρόλο στις εκπαιδευτικές πολιτικές των κρατών εκεί όπου υπάρχει μία ευρεία γκάμα προσόντων δασκάλων και γι’ αυτό το λόγο άνιση ποιότητα δασκάλων. Το να μετράς την αποτελεσματικότητα των δασκάλων έχει φέρει διαφορετικές μεθόδους αξιολόγησης στις ζωές των εκπαιδευτικών σε πολλές χώρες. Τα πιο αμφιλεγόμενα απ’ αυτά περιλαμβάνουν αυτά που είναι γνωστά ως value-added models τα οποία χρησιμοποιούν δεδομένα από τα σταθμισμένα τεστ των μαθητών ως μέρος της γενικής μέτρησης του αποτελέσματος που ένας δάσκαλος έχει  στην πρόοδο του μαθητή.
(Σ.τ.Μ.: Τα Value-added models, ή VAMs, προσπαθούν να μετρήσουν την επίδραση του εκπαιδευτικού στην ακαδημαϊκή απόδοση των μαθητών πέρα από άλλους παράγοντες όπως η προσωπική ικανότητα, το οικογενειακό περιβάλλον, οι προηγούμενη σχολική ζωή και η επιρροή των συμμαθητών)

Η Αλμπέρτα και η Φινλανδία είναι σημαντικά σε καλύτερη θέση από πολλές άλλες χώρες όταν αναφερόμαστε σε ποιότητα εκπαιδευτικών και εκπαιδευτικές πολιτικές. Στις Η.Π.Α., για παράδειγμα, υπάρχουν σχεδόν 2.000 διαφορετικά προγράμματα για την προετοιμασία του εκπαιδευτικού. Το εύρος στην ποιότητα είναι μεγάλο. Στον Καναδά και τη Φινλανδία, μόνο αυστηρά πιστοποιημένα ακαδημαϊκά εκπαιδευτικά προγράμματα είναι διαθέσιμα για εκείνους που επιθυμούν να γίνουν δάσκαλοι.  Ομοίως, ούτε ο Καναδάς ούτε η Φινλανδία έχουν fast-track επιλογές για την εκπαίδευση (αν και το Teach for Canada μπαίνει στο παιχνίδι στην Αλμπέρτα με 40 νέες προσλήψεις το 2015/2016). Η ποιότητα των εκπαιδευτικών σε επιτυχημένα εκπαιδευτικά συστήματα είναι ένα αποτέλεσμα προσεκτικού ποιοτικού ελέγχου στο στάδιο της εισόδου στην εκπαίδευση των δασκάλων παρά μία μέτρηση της αποτελεσματικότητας των υπηρετούντων δασκάλων.

Συνεχίζει στο να καταρρίψει μύθους της εποχής μας, όπως ο μύθος ότι το επάγγελμα του δασκάλου γίνεται καλύτερο με το να προσλάβεις και να δεχθείς μόνο “τους καλύτερους και τους εξυπνότερους”.

Άλλος ένας μύθος είναι ότι οι σούπερ δάσκαλοι μπορούν να υπερπηδήσουν όλα τα εμπόδια. Μας υπενθυμίζει ότι η διδασκαλία είναι ένα ομαδικό άθλημα, μία συνεργατική δραστηριότητα. Γράφει:

Ο ρόλος ενός ανεξάρτητου δασκάλου σε ένα σχολείο είναι σαν ενός παίκτη σε μία ποδοσφαιρική ομάδα ή ενός μουσικού σε ορχήστρα: Όλοι οι δάσκαλοι είναι καίριοι, αλλά η κουλτούρα του σχολείου είναι ακόμα πιο σημαντική για την ποιότητα του σχολείου. Τα ομαδικά αθλήματα και τέχνες του θεάματος παρέχουν πλείστα παραδείγματα ομάδων που έχουν αποδώσει πέρα των προσδοκιών εξαιτίας της ηγεσίας, της δέσμευσης και του πνεύματος.

Πάρτε π.χ. την ομάδα χόκευ των Η.Π.Α. στους χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες του 1980, όταν μία ομάδα κολλεγιόπαιδων νίκησε τόσο τους Σοβιετικούς όσο και τους Φινλανδούς στον τελικό γύρο και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Η ποιότητα της ομάδας των Η.Π.Α. σίγουρα exceeded την ποιότητα των παικτών της. (Σ.τ.Μ.: Όσο αφορά την ελληνική πραγματικότητα σκεφτείτε την κατάκτηση του EURO 2004 από την ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα!)

Το τρίτο, και σχετικό, ψέμα είναι ότι οι δάσκαλοι είναι οι μόνοι καθοριστικοί παράγοντες της απόδοσης του μαθητή. Αποδεικνύει ότι αυτό είναι λάθος. Άλλοι παράγοντες πέρα από τον έλεγχο του δασκάλου είναι ακόμα περισσότερο σημαντικοί.

Ο Sahlberg υπενθυμίζει στους αναγνώστες ότι η αναζήτηση για “σούπερ δασκάλους” είναι ένα αδιέξοδο. Τα σχολεία πρέπει να έχουν πολλές επιλογές και να βασίζουν τη δουλειά τους σε αξιόπιστη έρευνα, όχι σε διαισθήσεις πολιτικών, οικονομολόγων ή ιδεολόγων.

Πηγή: http://dianeravitch.net

Σχολιάστε

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική

The Guardian. Έχω τρεις ρόλους στην τάξη: δάσκαλος, γονέας και κοινωνικός λειτουργός

Η εξομολόγηση που ακολουθεί είναι ενός Άγγλου εκπαιδευτικού που με τα επιχειρήματά του αναδεικνύει τις αδυναμίες ενός συστήματος αξιολόγησης του εκπαιδευτικού που δε λαμβάνει υπόψη του πόσο πολύ επηρεάζουν οι κοινωνικές συνθήκες τα εκπαιδευτικά αποτελέσματα, αλλά και πώς διαμορφώνουν νέους ρόλους στον εκπαιδευτικό, οι οποίοι παραγνωρίζονται από αυτό το σύστημα αξιολόγησης. Μπορούμε να πούμε ότι η εξομολόγηση θα μπορούσε να είναι και ενός Έλληνα εκπαιδευτικού, που τόσο πολύ έχει κατακριθεί ως  υπεύθυνος για τα εκπαιδευτικά αποτελέσματα.

 Μετάφραση : Παντέρας Νίκος  

Ένα παιδί μπήκε στην τάξη μου γεμάτο δάκρυα. Η μητέρα του μόλις είχε χάσει πριν  τη γέννα το μωρό της. Τίποτα δεν μπορεί να προετοιμάσει ένα παιδί εννέα ετών για μια τέτοια   απώλεια. Ο πόνος του ήταν τόσο μεγάλος που έγινε αντιληπτός σε όλους τους μαθητές της τάξης. Έβαλα το χέρι μου γύρω του, για να κρύψω τα δάκρυά του και προσπάθησα να βρω κάποιες λέξεις που το παρηγορούσαν. Ένιωσα ότι θα έπρεπε να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου και να συμπεριφερθώ  ως γονέας, γνωρίζοντας ότι δε μπορώ να βοηθήσω, αλλά κάτι όμως έπρεπε να κάνω.

Ένα άλλο κορίτσι της τάξης μου, πέρασε ένα καλοκαίρι πολύ τραυματικό για  πιο σοβαρούς λόγους. Είχε περάσει ένα μεγάλο μέρος των διακοπών του, αλλά και αρκετά χρόνια πριν, με σεξουαλική κακοποίηση από ένα μέλος της οικογένειάς του. Παλιά είχα μοιραστεί τις ανησυχίες μου με τους συναδέλφους, γιατί είχα την αίσθηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά  με αυτό το κορίτσι.  Τρομοκρατήθηκα και θύμωσα όταν πλέον συνειδητοποίησα τι είχε περάσει αυτό το κοριτσάκι.

Οι δύο περιπτώσεις παραπάνω είναι ευτυχώς σπάνιες, και ίσως ήταν απλά μια δυστυχής σύμπτωση ότι έτυχαν σε εμένα.

Άλλες περιπτώσεις είναι πιο σύνηθες φαινόμενο όμως.

Η μαμά και ο μπαμπάς ενός άλλου παιδιού ήταν χωρισμένοι, όμως ζούσαν μαζί για οικονομικούς λόγους . Η ατμόσφαιρα στο σπίτι ήταν τεταμένη , και το κορίτσι δεν μπορούσε να καταλάβει ποιο είναι το σωστό και ποιος έχει δίκιο. Πάλι και σε αυτή τη περίπτωση λειτούργησα ως γονέας και το αγκάλιασα.

Από την άλλη, τα αναλυτικά προγράμματα, βέβαια είναι σπουδαία, και μας υποδεικνύουν πώς πρέπει να διδάξουμε τα μαθήματα. Όμως για να αντιμετωπίσουμε απρόβλεπτες καταστάσεις , όπως η συναισθηματική βοήθεια που πολλές φορές πρέπει να δώσουμε, δε μας λένε τίποτα και δεν υπάρχει καμία απολύτως βοήθεια.

Έχω τρεις ρόλους στην τάξη μου : δάσκαλος , γονέας και κοινωνικός λειτουργός . Μερικές φορές , η πραγματική διδασκαλία  δεν είναι το σημαντικότερο από όλα τα υπόλοιπα, είναι το λιγότερο. Τα εκπαιδευτικά πρότυπα επιβάλλουν στους εκπαιδευτικούς ότι πρέπει τηρούν κατά γράμμα όλα αυτά που προβλέπουν. Πολλοί εκπαιδευτικοί ζουν με το φόβο ότι δεν έχουν πιάσει αυτά τα πρότυπα. Αλλά το μεγαλύτερο εμπόδιο στη μάθηση δεν είναι ό, τι συμβαίνει μέσα στην τάξη , αλλά τι συμβαίνει έξω από αυτό . Οι εκπαιδευτικοί σε όλη τη χώρα έχουν να αντιμετωπίσουν το συναισθηματικό φορτίο που φέρνουν τα παιδιά στο σχολείο.

Είμαστε ένα «καλό» σχολείο , αλλά όχι όμως  εξαιρετικό, γιατί κάποιοι μαθητές δεν έχουν σημειώσει  την αναμενόμενη πρόοδο .Η επιτροπή αξιολόγησης των εκπαιδευτικών Ofsted δεν ενδιαφέρεται για το κρύβεται πίσω από την έλλειψη προόδου ενός μαθητή. Η επιτροπή αξιολόγησης βλέπει μόνο ότι αυτά τα παιδιά φέρνουν το σχολείο πίσω,  χωρίς δηλαδή να εξετάζουν τους κοινωνικούς όρους, και με αυτό τον τρόπο στιγματίζεται και το όνομα του εκπαιδευτικού.

Το εγχειρίδιο διδασκαλίας είναι επιτέλους καιρός να απαγκιστρωθεί από την πολυπλοκότητα της σύγχρονης διδασκαλίας . Τα παιδιά περνούν έξι ώρες στην τάξη μου κάθε μέρα , 30 ώρες την εβδομάδα . Ξοδεύουν περισσότερα χρόνο μαζί μου κατά τη διάρκεια της εβδομάδας παρά με τους γονείς τους.  Ξέρω τα πάντα γι΄αυτά. Μερικές φορές , νομίζω ότι τα ξέρω καλύτερα από την ίδια τους την οικογένειά. Δεν κρύβεται τίποτα από το περιβάλλον της τάξης . Τα οικογενειακά προβλήματα, τα ζητήματα και τα μυστικά τα μοιράζονται  μαζί μου . Τα παιδιά πρέπει να αντιμετωπίζονται από εκπαιδευτικούς με έναν ανθρώπινο τρόπο, με συναισθηματική υποστήριξη και όχι από εκπαιδευτικούς που φοβούνται μήπως  παραβούν τα stantarts, και έτσι δε μπορούν να προσφέρουν καμία συναισθηματική υποστήριξη.     Ναι , η επαγγελματική μου προτεραιότητα είναι ότι κάθε παιδί στην τάξη μου πρέπει να πετύχει τους στόχους του. Αλλά όμως αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο διδάσκω. Διδάσκω γιατί θέλω να κάνω τη διαφορά στη ζωή των παιδιών , όχι μόνο στον τομέα της εκπαίδευσης τους . Δεν έχω όλες τις απαντήσεις στα προβλήματά τους , αλλά είμαι πάντα με τους μαθητές μου και έτοιμος να τα παρατήσω όλα και να  τους ακούσω.

Πηγή: fresheducation.gr

Αρχική πηγή: theguardian.com

Σχολιάστε

Filed under Διδασκαλία

Είναι ίδιοι οι διδακτικοί στόχοι στο βιβλίο και στο Αναλυτικό Πρόγραμμα;

Υπάρχει έντονη κριτική στους κύκλους των εκπαιδευτικών ότι το Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγράμματος Σπουδών – Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών (ΔΕΠΠΣ-ΑΠΣ) του Δημοτικού δεν αφήνει ελευθερία στον εκπαιδευτικό, ότι είναι γεμάτο διδακτικούς στόχους και πολλή ύλη. Άλλωστε, πάγιο αίτημα εκπαιδευτικών, γονιών και μαθητών είναι η μείωση της ύλης στο δημοτικό σχολείο. Επίσης, μεγάλη μερίδα εκπαιδευτικών διαμαρτύρεται ότι η πίεση της ύλης είναι τέτοια που δεν τους αφήνει περιθώρια πειραματισμού ή εφαρμογής εναλλακτικών μεθόδων διδασκαλίας. Συμβαίνει όμως αυτό στην πραγματικότητα; Και σε ποιο βαθμό;

Προσωπική μου άποψη είναι ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων εκπαιδευτικών έχει πέσει θύμα μιας μεγάλης παρεξήγησης: της παρεξήγησης μεταξύ των στόχων του ΔΕΠΠΣ-ΑΠΣ και των στόχων του διδακτικού εγχειριδίου.

Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα εκτός από δασκαλοκεντρικό είναι και απολύτως βιβλιοκεντρικό. Οι εκπαιδευτικοί, κατά κύριο λόγο, δεν αναφέρονται στο ΔΕΠΠΣ-ΑΠΣ για να οργανώσουν τη διδασκαλία τους αλλά ακολουθούν κατά γράμμα τις “εντολές” του σχολικού εγχειριδίου. Τα οποία σχολικά εγχειρίδια είναι μεν γραμμένα έχοντας ως βάση και σημείο αναφοράς τους στόχους του ΔΕΠΠΣ-ΑΠΣ αλλά ανάλογα με τη συγγραφική ομάδα οι στόχοι αυτή ερμηνεύονται διαφορετικά. Συνέχεια

3 Σχόλια

Filed under Διδασκαλία

Πως μας έκαναν να πιστεύουμε ότι όλα εξαρτώνται από το δάσκαλο;

του Γ. Μαυρογιώργου

Ο Ρόλαντ Μπαρτ έχει υποστηρίξει ότι ο μύθος ως γλώσσα που κωδικοποιεί τις αξίες μιας κοινωνίας, παίζει διπλό και αντιφατικό ρόλο: “υπογραμμίζει και δημοσιοποιεί, μας βοηθάει να καταλάβουμε αλλά και μας το επιβάλει”. Ο μύθος μιλάει για τα πράγματα αλλά τα εξαγνίζει, τα αθωώνει μια και καταργεί την περιπλοκότητα των ανθρώπινων πράξεων και καταλύει κάθε διαλεκτική ή και κάθε αναδρομή πέρα από την αμεσότητα. Ο ρόλος του μύθου είναι να αδειάζει το πραγματικό από ιστορία και να το παρουσιάζει ως φυσικό1…

Στη σύντομη ανάλυση που ακολουθεί, θα ασχοληθούμε με ένα από τους μύθους που προβάλλεται συχνά και αναφέρεται στο ρόλο του δασκάλου στην εκπαιδευτική διαδικασία. Σε πολλές αναλύσεις, συζητήσεις, πορίσματα, προτάσεις κ.τ.ο. που αναφέρονται σε ζητήματα εκπαίδευσης, όπως διδασκαλία, σχολική επιτυχία ή αποτυχία, εκπαιδευτική κρίση, μάθηση κ.ά., τονίζεται ρητά ή αφήνεται να εννοηθεί ότι “το παν εξαρτάται από το δάσκαλο”.

Συνέχεια

2 Σχόλια

Filed under Εκπαιδευτική πολιτική, Παιδαγωγικη θεωρια

Ο χωρισμός των τάξεων

Ο χωρισμός των τάξεων είναι ο κύριος καταμερισμός εργασίας μέσα στην σχολική μονάδα (μαζί με την κατανομή αρμοδιοτήτων). Αν και ο σωστός προγραμματισμός θα επέβαλλε να γίνεται στο τέλος του σχολικού έτους, απασχολεί συνήθως τους εκπαιδευτικούς στην αρχή της σχολικής χρονιάς. Έχει λοιπόν σημασία να δούμε τις παρούσες πρακτικές αλλά και το πως θα θέλαμε να γίνεται αυτός ο καταμερισμός εργασίας.

Το Υπουργείο δεν έχει καθορίσει ένα αυστηρό πλαίσιο για τον χωρισμό των τάξεων. Αφήνει το Σύλλογο Διδασκόντων να αποφασίσει. Ταυτόχρονα βάζει μερικούς «παιδαγωγικούς περιορισμούς». Παραδείγματος χάρη αν επιθυμεί ένας εκπαιδευτικός να πάρει πάνω από 2 συνεχόμενες χρονιές την ίδια τάξη είναι αναγκαία η συναίνεση του σχολικού συμβούλου. Αυτοί οι περιορισμοί δεν είναι δεδομένοι στην παιδαγωγική, εφόσον σε άλλες εκπαιδευτικές προτάσεις επιβάλλεται ένας εκπαιδευτικός να ακολουθεί το παιδί σε όλη του την πορεία, ώστε να μάθει εις βάθος την προσωπικότητα του. Ακόμα και στην ελληνική πραγματικότητα υπάρχουν εξαιρέσεις. Οι εκπαιδευτικοί των ειδικοτήτων (γυμναστική, αγγλικά) μπορούν π.χ. να πάρουν ένα τμήμα για πολλά χρόνια. Σε κάθε περίπτωση αφήνεται ένα ευρύ περιθώριο δράσης στον Σύλλογο Διδασκόντων. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Διδασκαλία

Το θέμα δεν είναι τι διδάσκουμε εμείς, το θέμα είναι αυτά τι μαθαίνουν

Μεταφράζουμε ένα πολύ ενδιαφέρον, κατά την γνώμη μας, άρθρο του Αμερικανού παιδαγωγού Alfie Kohn. Ο Kohn εστιάζει στην αλληλεπίδραση διδασκαλίας και μάθησης και ασκεί κριτική στην τάση να κρίνουμε την εκπαιδευτική διαδικασία με αποκλειστικό άξονα την πρώτη. Αυτό που μετράει δεν η διδασκαλία αυτή καθέ αυτή, αλλά η αλληλεπίδραση με τον μαθητή και σε τελική ανάλυση ο τρόπος  που την βιώνει ο μαθητής. Ως εκ τούτου πρέπει να έχουμε ως αφετηρία και ως τελικό προορισμό την εμπειρία του παιδιού.


 

του Alfie Kohn

Ποτέ δεν κατάλαβα όλη αυτήν την φασαρία γύρω από το παλιό αίνιγμα: «Εάν ένα δέντρο πέσει μέσα σε ένα δάσος και κανένας δεν είναι τριγύρω για να το ακούσει, αυτό παράγει ήχο;» Δεν είναι απλώς ένα ερώτημα για το πώς επιλέγουμε να ορίσουμε την λέξη ήχος; Εάν εννοούμε: «δονήσεις μίας συγκεκριμένης συχνότητας μεταφερόμενης μέσω του αέρα» τότε η απάντηση είναι ναι. Εάν εννοούμε: «δονήσεις που προκαλούν ερέθισμα στο ακουστικό σύστημα ενός οργανισμού» τότε η απάντηση είναι όχι.

Πιο προκλητικός είναι, ίσως ο ακόλουθος γρίφος, που αποδίδεται μερικές φορές σε απρόθυμους εκπαιδευτικούς: «Έκανα μία καλή διδασκαλία, αν και οι μαθητές δεν έμαθαν». Και πάλι όλα εξαρτώνται από τον ορισμό. Εάν η διδασκαλία εκλαμβάνεται ως μία αλληλεπιδραστική δραστηριότητα, μία διαδικασία διευκόλυνσης της μάθησης, τότε η πρόταση είναι αναληθής. Δεν έχει περισσότερο νόημα από την φράση: «Είχα ένα πλούσιο γεύμα, αν και δεν έφαγα τίποτα». Αλλά τι γίνεται αν η διδασκαλία ορίζεται αποκλειστικά με όρους του τι λέει και τι κάνει ο δάσκαλος; Σε αυτήν την περίπτωση η δήλωση δεν είναι οξύμωρη. Είναι απλώς χαζή. Μία ανεπιτυχής διδασκαλία δεν οδηγεί οποιονδήποτε την έκανε να ρωτήσει: «Λοιπόν, τι θα μπορούσα να κάνω, ώστε να είναι πιο πετυχημένη;»  Συνέχεια

2 Σχόλια

Filed under Διδασκαλία, Παιδαγωγικη θεωρια