Αρχεία Ιστολογίου

Μοντεσσόρι, γιατί όχι;

Μεταφράζουμε μέρος άρθρου ενός πατέρα (πρωτότυπος τίτλος: Montessori, why not?) που επέλεξε ένα μοντεσσοριανό σχολείο για το γιο του. Στο άρθρο του περιγράφει τις εμπειρίες του ως γονέα, ενώ επιχειρεί να προχωρήσει βαθύτερα αποδεικνύοντας πως η μοντεσσοριανή εκπαίδευση αποτελεί ένα επιστημονικά τεκμηριωμένο εκπαιδευτικό σύστημα.

Επέλεξα ένα μοντεσσοριανό σχολείο για τον γιο μου στα τυφλά. Εκείνη την εποχή η γνώση μου για τη μέθοδο ήταν μηδενική εκτός από αυτά που είχα ακούσει για μικρές καρέκλες και χρωματιστές χάντρες. Αλλά το να βλέπω τον γιο μου χαρούμενο κάθε μέρα με ενθάρρυνε να μελετήσω και να εμβαθύνω στις ιδέες της Μοντεσσόρι. Αυτό που ανακάλυψα με εξέπληξε ως πατέρα και ως επιστήμονα. Ως πατέρας κατάλαβα πως τα παιδιά γίνονται σεβαστά και προετοιμάζονται για το μέλλον. Ως επιστήμονας, βρήκα σταθερά επιστημονικά θεμέλια για κάθε πρόταση της Μαρία Μοντεσσόρι.

Και τώρα, που ο γιος μου ολοκλήρωσε την μοντεσσοριανή εμπειρία του, έχω πολλά παραδείγματα από αυτά τα χρόνια, τα οποία μπορούν, ελπίζω, να πείσουν και άλλους γονείς πως οι φόβοι τους και οι έγνοιες τους δεν έχουν καμία λογική και πως στέλνοντας τα παιδιά τους σε ένα μοντεσσοριανό σχολείο είναι το καλύτερο δώρο που μπορούν να τους κάνουν. Συνέχεια

Advertisements

3 Σχόλια

by | 31/10/2015 · 21:53

Ελεύθερα Σχολεία. Και όμως υπήρξαν…

78403651_70s_free_schoolΤο αμφιλεγόμενο πείραμα της Βρετανίας του ’70 και η συνέχειά του σήμερα

Το σημερινό σχολείο είναι απόλυτα ελεγχόμενο. Λειτουργεί υπό τις εντολές μιας αυταρχικής κυβέρνησης, τις άκαμπτες θρησκευτικές παραδόσεις-αρχές και φυσικά με βάση το τι επιτάσσει η ελεύθερη αγορά. Εξετάσεις, εξετάσεις, εξετάσεις και όποιος αντέξει. Οικονομικά, σωματικά, ψυχολογικά. Ταξικό είναι το ζήτημα και μέχρι τώρα η εκπαίδευση απευθύνεται κυρίως στους έχοντες. Κάποτε υπήρξε και κάτι άλλο. Κάτι διαφορετικό. «Ελεύθερο Σχολείο». Οξύμωρο, ωστόσο στην Αγγλία το γνώρισαν και το γνωρίζουν και σήμερα. Με διαφορετικούς όρους φυσικά. Αμφιλεγόμενο πείραμα, ακόμα και για όσους συμμετείχαν και τα στήριζαν, ωστόσο, παρά τις αντιρρήσεις, κανείς δεν αρνείται ότι έθεσαν επί τάπητος την ανάγκη για ένα σχολείο που θα χωράει πραγματικά τις επιθυμίες της εκπαιδευτικής κοινότητας, ιδιαιτέρως των μαθητών. Συνέχεια

Σχολιάστε

by | 12/11/2014 · 22:29

Ο λάθος τρόπος να διδάσκουμε γραμματική

Boston Public Library/Wikimedia Commons

Αυτό το εύρημα – επιβεβαιωμένο το 1984, το 2007 και το 2012 μέσα από αναλύσεις 250 και πλέον ερευνών – ισχύει για  τους μαθητές όλων των ηλικιών από το δημοτικό σχολείο μέχρι το πανεπιστήμιο. Μία έρευνα που χαίρει εκτίμησης, παραδείγματος χάρη, παρακολούθησε τρεις ομάδες μαθητών από την Γ’ γυμνασίου έως την Β’ λυκείου. Η μία ομάδα παρακολουθούσε παραδοσιακά μαθήματα βασισμένα στους κανόνες, η δεύτερη έλαβε μία εναλλακτική προσέγγιση στην διδασκαλία της γραμματικής και η τρίτη δεν έλαβε κανένα μάθημα γραμματικής, παρά μόνο λογοτεχνία και δημιουργική γραφή. Το αποτέλεσμα: δεν υπήρξε καμία σημαντική διαφορά ανάμεσα στις τρεις ομάδες, εκτός του οτι και οι δύο ομάδες γραμματικής εξεδήλωσαν μία ισχυρή αντιπάθεια για τα αγγλικά.

Υπάρχει ένα πραγματικό κόστος όταν αγνοούμε τέτοια ευρήματα. Στην δική μου δουλειά με ενήλικες που εγκατέλειψαν το σχολείο χωρίς να αποκτήσουν πτυχίο πανεπιστημίου συναντώ ξανά και ξανά άτομα να οτι διορθώνουν υπερβολικά τον εαυτό τους από τη στιγμή που ξεκινούν να γράψουν. Αναφέρουν σκέψεις, όπως «Είναι αυτό σωστό; Και αυτό;» και «Ω, Θεέ μου αν γράψω κάποια σύντμηση θα πατώσω». Επικεντρωμένοι στο να είναι σωστοί, ποτέ δεν στον εαυτό τους μία ευκαιρία να εξερευνήσουν τις ιδέες τους ή τρόπους να εκφράσουν αυτές τις ιδέες. Το σημαντικό είναι ότι αυτή η, μερικές φορές, εξουθενωτική εμμονή στους «κανόνες» συναντάται τόσο σε μαθητές που παρακολουθούσαν ελίτ ιδιωτικά ινστιτούτα όπως επίσης και σε αυτούς που φοιτούσαν σε φτωχά σε υποδομές δημόσια σχολεία.

Πρέπει να διδάξουμε τους μαθητές να γράφουν γραμματικώς ορθά αφήνοντας τους να γράφουν.

Αυτοί οι μαθητές είναι θύματα της λανθασμένης πεποίθησης πως τα μαθήματα της γραμματικής πρέπει να προηγούνται του γραπτού λόγου, παρά ότι η γραμματική είναι κάτι που μαθαίνεται καλύτερα μέσω του γραπτού λόγου. Διαπίστωσα από πρώτο χέρι το υψηλό κόστος αυτού του φαινομένου στο Community College όπου δίδασκα γραπτό λόγο για 8 χρόνια (σημ. μετ.: δημόσιο διετές ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης. Μετά την ολοκλήρωση του οι απόφοιτοι μπορούν να εισαχθούν σε πανεπιστήμιο ή να στην αγορά εργασίας. βλ. community colleges in wikipedia), σε ένα ίδρυμα όπου πάνω από το 90% των σπουδαστών αποτυγχάνουν να ολοκληρώσουν ένα διετές πρόγραμμα μέσα σε τρία χρόνια. (Ο εθνικός μέσος όρος είναι μόνο ελάχιστα καλύτερος, περίπου στο 80%). Ένας βασικός λόγος για αυτό είναι ότι οι τάξεις που απαιτούν ανάπτυξη του γραπτού λόγου επικεντρώνονται στην παραδοσιακή διδασκαλία της γραμματικής. Διαπίστωσα, ξανά και ξανά, την απαγοήτευση να παίρνει την θέση της φιλοδοξίας. Σε αυτό το σύστημα 7 κολλεγίων, ένα περίπου 80% των μαθητών εξετάζονται σε τέτοια μαθημάτα περνώντας πάνω από ένα χρόνο οριν καν τους ζητηθεί να γράψουν περισσότερο από μία παράγραφο.  Σε εθνικό επίπεδο, οι μισοί και πλέον μαθητές πανεπιστημίων και κολλεγίων εγκατελείπουν σε εισαγωγικά μαθήματα πριν ακόμα προχωρήσουν. Ουσιαστικά εγκαταλείπουν πριν ξεκινήσουν καν.

Ευτυχώς, υπάρχουν λύσεις. Όπως διδάσκουμε τα παιδιά να κάνουν ποδήλατο βάζοντας τους πάνω σε ένα ποδήλατο, πρέπει να διδάξουμε τους μαθητές να γράφουν γραμματικώς σωστά με το να τους αφήνουμε να γράφουν. Μόλις οι μαθητές βάλουν ιδέες για τις οποίες ενδιαφέρονται πάνω στην σελίδα, είναι έτοιμοι για διδασκαλία -συμπεριλαμβανομένης και της γραμματικής- διδασκαλίας που θα τους βοηθήσει να επικοινωνήσουν αυτές τις ιδέες. Γνωρίζουμε πως η διδασκαλία της γραμματικής που λειτουργεί περιλαμβάνει διδασκαλία στρατηγικών για διόρθωση και επεξεργασία κειμένου, παρέχοντας στοχευμένα μαθήματα πάνω σε προβλήματα, τα οποία οι μαθητές άμεσα εφαρμόζουν στα δικά τους γραπτά και βάζοντας τους να παίζουν με προτάσεις, όπως με τα Lego, συνδυάζοντας βασικές προτάσεις σε πιο περίπλοκες. Συχνά και προς έκπληξη όλων, χρειάζεται λίγη τυπική διδασκαλία γραμματικής. Η ερευνήτρια Marcia Hurlow έδειξε πως πολλά λάθη «εξαφανίζονται» από τα γραπτά των μαθητών, όταν αυτοί επικεντρώνονται στις ιδέες τους και σταματούν «να προσπαθούν να γράψουν σωστά».

Επίσης, υπάρχει ένα μακροπρόθεσμο και κρυφό τίμημα του να έχεις γενιές μαθητών που συνδέουν το γράψιμο αποκλειστικά και μόνο με την ορθότητα. Αναπόφευκτα, όταν οι άνθρωποι μαθαίνουν πως διδάσκω γραπτό λόγο, κάνουν τις «γραμματικές τους εξομολογήσεις». Μου λένε με ντροπή πως «ποτέ δεν έμαθαν πραγματικά γραμματική» και δυστυχώς, αποδεικνύεται συχνά πως αποφεύγουν να γράψουν. Έχω πάρει συνέντευξη από ένα διευθυντικό στέλεχος που κλειδωνόταν στο γραφείο της και φώναζε τον γιό της όταν έπρεπε να γράψει κάποια αναφορά. ΌΠως επίσης και από γονείς οι οποίοι περιέγραψαν πως έγραφαν τις εργασίες του παιδιού τους, διότι αυτό παρέλυε από το άγχος του γραψίματος. Υπήρξαν ακόμα άνθρωποι που μου είπαν πως άφησαν επαγγελματικές ευκαιρίες, επειδή απαιτούσαν γραπτό λόγο.

Τα σχολεία που έχουν  αλλάξει την παραδοσιακή «αυτοτελή» γραμματική με τη διδασκαλία γραμματικής μέσω του γραπτού λόγου προσφέρουν απτές αποδείξεις ότι τέτοιες προσεγγίσεις αποδίδουν. Έχουν περισσότερους μαθητές και πιο γρήγορα σε μαθήματα κολλεγίου απ’ ότι πριν ήταν πιθανό. Ένα από αυτά είναι ένα πρόγραμμα στην πολιτεία της Αριζόνα στο οποίο οι μαθητές που εξετάζονται στη δεξιότητα του γραπτού λόγου πριν το επίπεδο του κολλεγίου ξεκινούν αμέσως να γράφουν δοκίμια για το κολλέγιο. Περισσότεροι από το 88% αυτών των μαθητών περνούν το επίπεδο του αρχαρίου στα αγλλικά -ένα ποσοστό που είναι υψηλότερο από αυτό των μαθητών που εισάγονται στο πανεπιστήμιο προερχόμενοι από το επίπεδο του κολλεγίου. Στο Community College της Βαλτιμόρης ένα πρόγραμμα στο οποίο αρχάριοι στο γραπτό λόγο μαθητές δέχονται πρόσθετη στήριξη ενώ παρακολουθούν μαθήματα γραπτού λόγου σε επίπεδο κολλεγίου έχει μειώσει τον χρόνο που περνούν σε εισαγωγικά μαθήματα ενώ έχει διπλασίασει τον αριθμό αυτών που περνούν το μάθημα της έκθεσης. Περισσότερα από 60 κολλέγια και πανεπιστήμια πειραματίζονται τώρα με προγράμματα αυτής της προσέγγισης.

Το 1984, ο George Hillocks ένας φημισμένος καθηγητής Αγγλικών και Παιδαγωγικής στο πανεπιστήμιο του Σικάγο δημοσίευσε μία ανάλυση έρευνας πάνω στη διδασκαλία γραπτού λόγου. Ολοκλήρωσε με το εξής: «Τα σχολικά συμβούλια, οι διευθυντές και οι δάσκαλοι που επιβάλλουν τη συστηματική μελέτη παραδοσιακής σχολικής γραμματικής στους μαθητές τους για μεγάλο χρονικό διάστημα στο όνομα της διδασκαλίας γραπτού λόγου τους προκαλούν μία κραυγαλέα βλάβη που δεν πρέπει να την ανέχεται όποιος ενδιαφέρεται για την αποτελεσματική διδασκαλία του καλού γραπτού». Αν 30 χρόνια αργότερα, εσύ ή το παιδί σου συνεχίζει να διδάσκεται γραμματική ανεξάρτητα από το πραγματικό γραπτό λόγο έχει περάσει για τα καλά ο χρόνος για να απαιτήσουμε η διδασκαλία γραπτού λόγου να είναι στηριγμένη στην έρευνα και όχι στην νοσταλγία.

Πηγή: TheAtlantic

4 Σχόλια

by | 05/07/2014 · 16:20

Άκου ένα δάσκαλο από ένα charter school της ιδεολογίας «Καμία Δικαιολογία»

Οι Η.Π.Α. προσπαθώντας να μεταρρυθμίσουν το εκπαιδευτικό τους σύστημα έχουν δώσει χώρο στην ιδιωτική πρωτοβουλία με τα λεγόμενα charter schools (σχολεία με συμβόλαιο). Αντί όμως να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά το πρόβλημα επιχειρείται η διάλυση της δημόσιας παιδείας μέσω της ιδεολογίας της «ελεύθερης επιλογής». Κάποιοι προβληματισμοί και κριτική συνοψίζονται στο παρακάτω άρθρο που παρουσιάζει ένα γράμμα ενός δασκάλου σε charter school.

Πηγή: radicalscholarship

education boats

Η Valerie Strauss έθεσε ένα κρίσιμο πρόβλημα του κινήματος εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στις Η.Π.Α.: Οι σημαντικότεροι ειδικοί του εκπαιδευτικού συστήματος, οι δάσκαλοι, ουσιαστικά αγνοούνται.

Έχω πλέον μία μακρά ιστορία απόρριψης της κίνησης για τα  charter school [1] και της ιδεολογίας «Καμία Δικαιολογία» [2] που καθοδηγεί πολλά σχολεία charter. Εξαιτίας της θέσης μου έχω δεχτεί κριτική επειδή δεν επισκέπτομαι τα KIPP schools [3] και έχω εξηγήσει λεπτομερειακώς γιατί αυτά δεν επαρκούν έναντι της κεντρικής μου θέσης για τον εγγενή ρατσισμό και την εγγενή ταξικότητα  στην ιδεολογία «Καμία Δικαιολογία».

Έτσι, επιθυμώ να δείξω την σύνδεση μεταξύ της θέσης μου για τα charters και της ιδεολογίας «Καμία Δικαιολογία» ακούγοντας ένα δάσκαλο.

Μου στάλθηκε ένα email από έναν δάσκαλο που πρόσφατα δίδαξε σε ένα charter school της ιδεολογίας «Καμία Δικαιολογία». Αυτό είναι το κεντρικό επιχείρημα του δασκάλου:

Το σύστημα δεν λειτουργεί. Η φιλοσοφία τους είναι να διδάσκεις το παιδί υπερβολικά πολλές ώρες στο σχολείο. Διδάσκαμε από τις 8:00 έως τις 4:00 κάθε μέρα. Οι δάσκαλοι πρόσθεταν εργασίες στο τέλος αυτών των ωρών. Έτσι, πολλά παιδιά πήγαιναν σε τμήμα ενισχυτικής διδασκαλίας, όπου συνέχιζαν το μάθημα και έτρωγαν βραδινό. Μπορείς να μαντέψεις ποιος ήταν ο βαθμός μας στην κάρτα αξιολόγησης; Είναι ένα F.

Τα παιδιά είναι συνεχώς εξαντλημένα. Οι γονείς περιμένουν από εμάς να φροντίζουμε τα παιδιά ό,τι και να γίνει. Μία μέρα ένας πατέρας δεν ήρθε να πάρει το παιδί του και έπρεπε να καθίσω στο σχολείο έως ότου οι γονείς να έρθουν να πάρουν το παιδί τους. Αφού κάλεσα όποιον αριθμό είχα, δεν ήρθε κανείς να τον πάρει μέχρι τις 7:15 το βράδυ.

Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο χάος όλα τα χρόνια που διδάσκω.

Απογοητευμένος τελικά, αυτός ο δάσκαλος μετακινήθηκε σε ένα διαφορετικό σχολείο. Αλλά βρήκα την ιστορία και τις εντυπώσεις να εντοπίζουν ακριβώς το λάθος του «Καμία Δικαιολογία»: Το δίχως ανάγκη σκληρό σχολικό περιβάλλον για μαθητές και εκπαιδευτικούς, την εναπομείνασα αποσύνδεση όλων των συμμετεχόντων και τις αναπόφευκτα αρνητικές συνέπειες του προσδιορισμού της επιτυχίας ή όχι ενός σχολείου με βάση την μετρήσιμη αξιολόγηση.

Εάν ακόμα νιώθετε υποχρεωμένοι να μην ακούτε εμένα, τότε άκουστε τουλάχιστον αυτόν τον δάσκαλο.

[1] Για μία σύντομη αναφορά στα Charter Schools και τον ρόλο τους στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης στις Η.Π.Α. δείτε το e-cynical

[2]H ιδεολογία «Καμία Δικαιολογία» υποστηρίζει ότι η φτώχεια είναι μόνο μία δικαιολογία για να μην επιμείνουν όλα τα σχολεία στην επίτευξη υψηλότερων αποτελεσμάτων. Η λύση για καλύτερα αποτελέσματα είναι καλύτεροι δάσκαλοι που διαλέγονται μέσα από διαδικασίες αξιολόγησης. Διαβάστε επίσης Τι θα γινόταν αν οι σπουδαίοι εκπαιδευτικοί της Φιλανδίας δίδασκαν στα σχολεία των ΗΠΑ

[3] Αποτελεί δίκτυο Charter School εθνικής εμβέλειας

Πηγή: radicalscholarship

Σχολιάστε

by | 15/06/2014 · 11:53

Τι θα γινόταν αν οι σπουδαίοι εκπαιδευτικοί της Φινλανδίας δίδασκαν στα σχολεία των ΗΠΑ;

 

moreexplicit

Πολλές κυβερνήσεις βρίσκονται κάτω από πολιτική και οικονομική πίεση να ανεβάσουν τα εκπαιδευτικά τους συστήματα σε υψηλότερες θέσεις στους διεθνείς πίνακες ταξινόμησης. Οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις συχνά υπόσχονται άμεσσες διορθώσεις. Ο Καναδάς, η Ν.Κορέα, η Σιγκαπούρη και η Φιλανδία χρησιμοποιούνται συχνά ως μοντέλα για τα κράτη που ελπίζουν να βελτιώσουν την διδασκαλία και την μάθηση στα σχολεία τους. Αναζητώντας το μαγικό ραβδάκι οι μεταρρυθμιστές στρέφουν το βλέμμα τους στους δασκάλους πιστεύοντας πως αν μπορούσαν να προσελκύσουν μόνο «τους καλύτερους και ευφυέστερους» στο επάγγελμα του δασκάλου η ποιότητα της εκπαίδευσης θα βελτιωνόταν.

«Η αποτελεσματικότητα του δασκάλου» («teacher effectiveness») είναι ένας συχνά χρησιμοποιημένος όρος, που αναφέρεται σε ποιον βαθμό  η επιτυχία των μαθητών σε σταθμισμένα τεστ καθορίζεται από τον δάσκαλο. Έτσι, αυτή η έννοια εφαρμόζεται μόνο σε εκείνους τους δασκάλους στα αντικείμενα των οποίων οι μαθητές διαγωνίζονται. Η αποτελεσματικότητα του δασκάλου παίζει έναν ιδιαίτερο ρόλο στην εκπαιδευτική πολιτική των κρατών, όπου υπάρχουν εναλλακτικοί δρόμοι για να γίνει κάποιος εκπαιδευτικός. Συνέχεια

4 Σχόλια

by | 03/06/2014 · 11:30

Το παιδί και οι εχθροί του

goldman emmaΆρθρο της Emma Goldman στο περιοδικό Mother Earth, Vol. 1 No. 2, April 1906 (Monthly Magazine Devoted to Social Science and Literature)

Πρέπει το παιδί να θεωρείται μια ανεξάρτητη προσωπικότητα ή ένα αντικείμενο που διαμορφώνεται σύμφωνα με τις ιδιοτροπίες και τα γούστα των άλλων; Νομίζω ότι αυτή είναι η πιο σημαντική ερώτηση που πρέπει να απαντηθεί από γονείς και δασκάλους. Το εάν το παιδί θα αναπτυχθεί εσωτερικά, εάν όλα όσα αναζητούν εκφραστική διέξοδο θα αφεθούν να έρθουν στο φως ή θα είναι ετεροκαθοριζόμενο, αυτό εξαρτάται από τη σωστή απάντηση σε αυτό το ζωτικής σημασίας ερώτημα.

Στην εποχή μας οι καλοί και άξιοι ευνοούν τις ισχυρές προσωπικότητες. Κανένας άνθρωπος με ευαισθησίες δε θέλει να τον μεταχειρίζονται απλώς και μόνο σαν μηχανή ή σαν ένα καθωσπρέπει και αξιοσέβαστο παπαγαλάκι· η ανθρώπινη ύπαρξη διψάει για αναγνώριση του βαθύτερου εαυτού της.

Και πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η ανάπτυξη του ώριμου ανθρώπου περνά από την παιδική ηλικία και ότι οι σύγχρονες αντιλήψεις για τη μόρφωση ή την εκπαίδευσή του στο σχολείο και στην οικογένεια –ακόμη και στην οικογένεια ενός προοδευτικού ή ριζοσπάστη– είναι τέτοιες που πνίγουν τη φυσική ανάπτυξη του παιδιού. Συνέχεια

2 Σχόλια

by | 21/05/2014 · 22:44

ΜΙΣΕΛ ΦΟΥΚΩ: ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ

 του Γ. Καλημερίδη
Στη μικρή αυτή μελέτη, γίνεται μια προσπάθεια να αναπτυχθεί μια προβληματική πάνω στην κοινωνιολογία της σχολικής πράξης, μέσα από τη διερεύνηση των απόψεων του Μισέλ Φουκώ και την αναζήτηση εννοιών και τρόπων ανάλυσης που ενυπάρχουν στο φουκωϊκό έργο και μας παρέχουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε με κριτικό τρόπο τα διάφορα θεωρητικά προβλήματα που ενυπάρχουν τόσο στην κοινωνιολογία της εκπαίδευσης, όσο και στη μικροκοινωνιολογία των σχολικών πρακτικών. Απώτερος στόχος είναι να εξετάσουμε κατά πόσο οι φουκωϊκές αναλύσεις μπορούν να αφομοιωθούν σε μια βασικά μαρξιστική προβληματική. Η ανασυγκρότηση της εκπαίδευσης ως ερευνητικού αντικειμένου μπορεί να γίνει με δύο τρόπους (Ανθογαλίδου, 1987: 14):
1ο να προσδιορισθεί η θέση της στο εσωτερικό μιας κοινωνικής δομής, της οποίας αποτελεί στοιχείο, και να αναλυθούν διασυνδέσεις της με τα υπόλοιπα στοιχεία αυτής της δομής,
2ο να κατανοηθεί ο ρόλος της στην αναπαραγωγή και εξέλιξη αυτής της κοινωνίας και να αναλυθούν οι ιστορικοί όροι που προσδιορίζουν αυτή τη λειτουργία.  Συνέχεια

6 Σχόλια

by | 08/03/2014 · 14:21